Chciałem odpocząć w moim domku nad jeziorem, ale żona mojego brata już była…

„Twoja babcia byłaby taka dumna z tego, jak się broniłaś” – powiedziała cicho mama. „Przepraszam, że nie wspierałam cię od samego początku”.

Ta rozmowa była ważniejsza, niż myślałem. Wsparcie rodziny zostało wystawione na próbę, ale stopniowo się odbudowywało. Wszyscy, oprócz Vanessy.

Otrzymałem niespodziewanego maila od Jennifer Hayes, byłej współlokatorki Vanessy z czasów studiów. Spotkaliśmy się na kawie. Wyznała, że ​​Vanessa podszywała się pod nią na studiach, żeby dostać kartę lojalnościową, wydała na nią trzy tysiące dolarów i zniknęła bez śladu, dopóki nie spłaciła jej w całości. Detektyw Connelly był zachwycony: powtarzający się schemat, historia, cel.

Rozprawa wstępna została wyznaczona na koniec sierpnia. Do tego czasu Marcus rozpoczął już postępowanie rozwodowe i w pełni współpracował. Odkrył innych oszustów działających w jego imieniu. Jego historia kredytowa legła w gruzach; współpracował z doradcą finansowym, aby poprawić swoją sytuację.

Siedziałem w ostatnim rzędzie. Vanessa wyglądała na szczuplejszą, niż pamiętałem, ubrana w granatowy garnitur, prawdopodobnie pożyczony. Jego prawnik próbował stworzyć „nieporozumienie rodzinne”. Prokurator, Lisa Torres, szybko obaliła ten argument, powołując się na sfałszowane SMS-y, fałszywy wniosek o kredyt hipoteczny, próby uzyskania kart bankowych, e-maile agenta nieruchomości, czek bankowy i wcześniejszą kradzież współlokatorki. Ostatecznie nawet obrona zdawała się ponieść porażkę.

Sędzia skierował sprawę do sądu. Był stanowczy: „To nie nieporozumienie. To przestępstwo”.

Od tego momentu wszystko przyspieszyło. Sprawa fałszywego SMS-a przerodziła się w formalne oskarżenia o kradzież tożsamości. Dział HR wysłał Vanessę na urlop, a potem ją zwolnił. Moja matka wahała się, raz obwiniając mnie o „zrujnowanie im życia”, a potem dzwoniąc do mnie z płaczem, żeby przeprosić. Ojciec pozostał nieugięty: „Twoja babcia nie zostawiła ci tego domu na darmo”.