CH2 – Zauważył siniaki pod oczami kelnerki — to, co zrobił Jason Statham, uciszyło całą restaurację…

Wszystkie głowy się odwróciły. Jason nie podniósł wzroku, nie drgnął. Zamieszał tylko raz kawę, a potem odłożył łyżeczkę. Spokojnie. Precyzyjnie.

Mia uwolniła rękę. „Proszę, nie dotykaj mnie”.

„Bo co?” – prychnął mniejszy mężczyzna. „Będziesz płakać?”

Jason podniósł wzrok. Powoli. Jego oczy spotkały się z ich oczami po drugiej stronie baru.

To wystarczyło.

Wysoki zaśmiał się cicho, szyderczo. „Na co się gapisz, staruszku?”

Jason wziął łyk kawy, ostrożnie odstawił ją na stolik i powiedział: „Mam przed sobą dwóch mężczyzn, którzy wkrótce nauczą się dobrych manier”.

Śmiech ucichł. Nawet brzęczące światło nad drzwiami zdawało się ucichnąć.

Mia zamarła. „Proszę, wszystko w porządku” – wyszeptała. „Nie…”

Jason skinął jej lekko głową, spokojny jak zawsze. „Idź się przewietrzyć, kochanie”.

“Ale-“

Nie powtarzał się. Nie musiał. Jego ton nie zachęcał do kłótni.

Cofnęła się, z bijącym sercem, i wróciła do kuchni.

Jason wstał.

Wyższy mężczyzna też się podniósł, prostując ramiona. „Naprawdę chcesz się w to mieszać, co?”

Głos Jasona był niski. „Już jestem w to zamieszany”.

Niższy mężczyzna zaśmiał się szyderczo, sięgając do kieszeni kurtki. „Stary ma ochotę na śmierć”.

Jason poruszył się, zanim jeszcze ręka mężczyzny dotknęła jego kieszeni.

Rozmycie. Skręt. Dźwięk ciała uderzającego o blat.

Niższy mężczyzna leżał twarzą w dół na formice, z ręką unieruchomioną za plecami w sposób sugerujący, że nigdy nie będzie mogła się wyprostować. Druga ręka Jasona lekko spoczęła na szyi mężczyzny – nie dusząc go, tylko przypominając.

Wysoki rzucił się do przodu z warknięciem, ale Jason odsunął się, kierując pęd w stronę krawędzi lady. Stołek się przewrócił. Kubek z kawą się roztrzaskał.

Bez krzyków. Bez chaosu. Tylko cichy, skuteczny odgłos konsekwencji.

„Usiądź” powiedział Jason.

I tak zrobili.

Gdy ich puścił, rzucili się do drzwi, mamrocząc pod nosem przekleństwa, zbyt upokorzeni, by się obejrzeć.

W restauracji zapadła cisza. Kierowcy ciężarówek wpatrywali się w okno. Student przestał pisać. Nawet kucharz wyjrzał z kuchni.

Jason odwrócił się, wygładził kurtkę i wziął kawę.

Spojrzał na Mię, która stała w połowie ukryta w drzwiach, z szeroko otwartymi oczami. „Wszystko w porządku?”

Skinęła słabo głową. „Tak. Chyba tak.”

Jason położył kilka banknotów na ladzie — wystarczająco dużo, by pokryć dziesięciokrotność kosztów posiłku.

„Dbaj o siebie” – powiedział cicho. „I o swoją mamę”.

Zamrugała. „Jak się masz?”

Ale on już wychodził. Dzwonek nad drzwiami zabrzęczał raz, a potem zniknął, pochłonięty cichą mżawką i szumem autostrady w oddali.

Później, gdy poszła posprzątać po nim ze stołu, znalazła coś schowanego pod kubkiem z kawą – małą białą karteczkę, na której widniał jedynie numer telefonu i dwa słowa napisane czystymi, drukowanymi literami:

Zadzwoń jeśli kiedykolwiek będziesz potrzebować pomocy.

Wsunęła go do kieszeni fartucha, nie zdając sobie sprawy, że mężczyzna, który go zostawił, nie miał na myśli tylko pomocy.

Miał na myśli ochronę.

Bo czasami dobroć nie krzyczy. Czasami wchodzi do knajpy, pije kawę i upewnia się, że nikt już nigdy nie będzie musiał się bać.