CH2 – Właścicielka wspólnoty mieszkaniowej Karen próbowała wyrzucić mnie z mojego własnego domu — reakcja sędziego była bezcenna!…

Eksmisja.
Z mojego własnego domu.

Zaśmiałem się głośno. Potem przeczytałem to jeszcze raz. I jeszcze raz.

Nie. Nadal powiedziałem to samo.

Więc wysłałem e-mail do Karen:

„Karen, moja przyjaciółka wynajmuje piwnicę. To nie jest osobne mieszkanie. Jestem właścicielką tej nieruchomości i mieszkam tu na stałe. W pełni przestrzegamy przepisów.”

Odpowiedziała w niecałe pięć minut:

„Zobaczymy, co zarząd powie na to.”

Kiedy Karen powiedziała „deska”, miała na myśli trzy swoje najlepsze przyjaciółki z aqua aerobiku, które kiwały głowami, gdy mówiła.

Nie miałem pojęcia, że ​​„zarząd” zamierza przeobrazić tę bzdurę w dramat sądowy.

Tydzień później dostałem „formalne wezwanie” na specjalne przesłuchanie stowarzyszenia właścicieli domów .

Wszedłem do klubowni, spodziewając się luźnej pogawędki.
Zamiast tego Karen siedziała za składanym stołem, jakby przewodniczyła Sądowi Najwyższemu.

Miała segregator, młotek (tak, prawdziwy młotek) i ten zadowolony uśmiech, który prawdopodobnie ćwiczyła przed lustrem.

„Panie Brooks” – zaczęła – „zapoznaliśmy się z pańską sprawą i stwierdziliśmy, że użytkowanie pańskiej nieruchomości jest niezgodne ze standardami społeczności”.

Mrugnęłam. „Zdajesz sobie sprawę, że mieszkam w tej nieruchomości, prawda? To mój dom”.

Skinęła głową z udawanym współczuciem. „Mimo to zarząd jednogłośnie podjął decyzję. Musi pan wypowiedzieć umowę najmu i przywrócić dom do użytku jednorodzinnego”.

„A jeśli nie?”

Skrzyżowała ramiona. „Wtedy podejmiemy kroki prawne – włącznie z usunięciem z lokalu ”.

Usunięcie.
Z mojej własnej posesji.

Wzięłam głęboki oddech, wymuszając uśmiech. „Dobrze, Karen. Rób, co musisz. Ale upewnij się, że twoje papiery są idealne”.

Bo nie wiedziała, że ​​nagrywałem już każdy list, każdy e-mail i każde słowo, które powiedziała w tym pokoju.

Dwa tygodnie później przyszła koperta z potwierdzeniem odbioru: HOA kontra Ethan Brooks.