CH2 – Nikt nie zauważył jej podczas odczytywania testamentu… Dopóki jej imię nie zostało wywołane w całej sprawie

Wyglądał starzej w świetle sali sądowej, ale jego głos brzmiał władczo. „Przez trzydzieści osiem lat byłem prawnikiem pana Hale’a. Sporządziłem każdą wersję jego testamentu, łącznie z ostateczną”.

„Czy był wówczas przy zdrowych zmysłach?” – zapytała Rebecca.

„Zdecydowanie” – powiedział Martin bez wahania. „Właściwie powiedziałbym, że jego umysł był jaśniejszy niż widziałem go od lat”.

Avery natychmiast zerwał się na równe nogi. „Sprzeciw – spekulatywny”.

„Uchylony” – powiedział sędzia Fields. „Proszę kontynuować”.

„Panie Keane” – kontynuowała Rebecca – „czy może pan powiedzieć sądowi, co pan Hale powiedział panu podczas tego spotkania?”

Martin powoli skinął głową. „Przyszedł do mojego biura z pudłem dokumentów – głównie listów. Powiedział, że odkrył coś, co powinien był zobaczyć dawno temu. Spędził prawie trzy godziny, tłumacząc swoje powody. Powiedział mi, że jego najstarsza córka, Caroline, zdradziła jego zaufanie. Że w Riverside House są ukryte rzeczy – prawdy, które jego najmłodsza córka musi odkryć”.

W pokoju rozległy się szepty.

„Porządek!” – warknęła sędzia Fields, a jej młotek przebił się przez hałas.

Avery pochylił się do przodu, szyderczo się uśmiechając. „Czy mamy wierzyć paranoi starszego mężczyzny, który ma trzydzieści lat udokumentowanej lojalności?”

Martin ani drgnął. „Powtarzam panu, co powiedział, doradco. Był rozważny, konkretny i wściekły, że został oszukany”.

Tej nocy Maggie i Rebecca spotkały się w jej małym wynajętym mieszkaniu nad sklepem z narzędziami. Na kuchennym stole piętrzyły się stosy akt.

„Jesteś tego pewien?” zapytała Rebecca. „Jeśli przedstawimy dowody z domu, zostaną one upublicznione. Kiedy już zostaną zarejestrowane, nie będzie można ich cofnąć”.

Maggie wyciągnęła księgę rachunkową, którą znalazła pod podłogą. „Chciał, żeby prawda wyszła na jaw. Nawet jeśli miałoby to zrujnować firmę”.

Rebecca przeglądała wpisy, marszcząc brwi. „Te przelewy… jeśli to prawda, Caroline latami przelewała fundusze do Reaves & Sons. To szpiegostwo korporacyjne”.

Maggie skinęła głową. „A mój ojciec wiedział. Dlatego zostawił mi dom – żebym znalazła dowód”.

Rebecca odchyliła się do tyłu, wzdychając. „Więc nie walczymy już tylko o spadek. Walczymy o jego nazwisko”.

Następnego ranka Rebecca weszła na salę sądową, niosąc dwie grube teczki. Avery to zauważył i zesztywniał.

„Wysoki Sądzie” – zaczęła – „pozyskaliśmy nowe dowody – księgi rachunkowe firmy, odręczne notatki i osobistą korespondencję zmarłego pana Hale’a, odzyskane z Riverside House. Materiały te sugerują trwającą zmowę korporacyjną z udziałem zarządu Hale Construction”.

Opanowanie Caroline prysło. „To absurd!” – warknęła.

Sędzia Fields zmrużył oczy. „Panno Hale, proszę zachować milczenie”.

Rebecca położyła księgę rachunkową na stole z dowodami. „Wpisy wskazują na wielokrotne płatności na rzecz Reaves & Sons z fałszywych kont dostawców, autoryzowane przez Caroline Hale”.

W pokoju wybuchła eksplozja. Reporterzy szeptali. Na korytarzu rozbłysły flesze.

Avery wstał wściekły. „To taktyka oczerniania!”

Rebecca uniosła rękę. „Wysoki Sądzie, te dokumenty zawierają własnoręczny charakter pisma pana Hale’a. Oznaczył je jako „dowód”. Zostawił je w zapieczętowanej skrytce pod podłogą swojego gabinetu w Riverside House – z notatką dla córki: „Prawda kryje się w ścianach” .

Sędzia Fields pochylił się do przodu, czytając stronę. „Panie Keane, czy może pan potwierdzić podpis?”

„Mogę” – powiedział cicho Martin. „To autentyczne”.

Głos sędziego był ostry. „Chcę weryfikacji kryminalistycznej do jutra rano. Do tego czasu rozprawa odroczona”.

Twarz Caroline zbladła. Zbierając papiery, szepnęła coś Avery’emu, ale jej słowa nie dotarły do ​​Maggie.

Gdy się odwróciła, jej wzrok padł na siostrę.

„Gdzie to znalazłeś?” syknęła.

„W jedynym miejscu, w którym nigdy nie szukałaś” – powiedziała Maggie. „W domu”.

Tej nocy ktoś włamał się do Riverside House.

Maggie wiedziała to od chwili, gdy wjechała na podjazd i zobaczyła otwarte drzwi wejściowe. Zamek był roztrzaskany. Salon był wypatroszony. Deski podłogowe powyrywane.

Ale księga była bezpieczna – nigdy nie opuściła jej rąk.

Mimo to widok zniszczeń ścisnął jej żołądek. Ktokolwiek to zrobił, nie szukał biżuterii. Chciał czegoś innego , co Raymond Hale mógł ukryć.

Maggie przeskoczyła gruzy i zobaczyła niedbale wyrytą na ścianie nad kominkiem wiadomość – litery wyryte w tynku czymś ostrym:

„Przestań kopać.”