CH2 – Moje wystąpienie zostało przerwane przez córkę prezesa: „Nie potrzebujemy już twoich pomysłów” — więc…

Część 3 

Następny poranek zaczął się od powodzi powiadomień.
Moja skrzynka odbiorcza była polem bitwy – tematy krzyczały:
„PILNE – dochodzenie prasowe Ellisa”.
„Zarzuty naruszenia danych?”
„Spotkanie wewnętrzne – obowiązkowa obecność”.

Już tam nie pracowałem, a mimo to połowa branży nadal odruchowo mnie naśladowała. Do śniadania wiedziałem o implozji więcej niż ludzie w budynku.

Zara napisała pierwsza.

ZARA: „Zwolnił cały zespół analizy danych. Oskarża o sabotaż. Ludzie wychodzą”.
ZARA: „Belle się nie pojawiła. Dział HR twierdzi, że „pracuje zdalnie”. W tłumaczeniu: załamanie”.

Mogłem niemal wyobrazić sobie Ellisa krążącego tam i z powrotem po szklanym biurze i wydającego rozkazy, podczas gdy mury jego imperium pękały.

Nalałem sobie kawy i przejrzałem poranne wiadomości. Każdy blog biotechnologiczny od Bostonu po San Diego publikował wariacje tego samego nagłówka:

„Ellis Biotech pod lupą po wycofaniu się inwestorów”.

Kieran i jego grupa nie tracili czasu. Zamrozili zobowiązanie w wysokości osiemdziesięciu milionów dolarów do czasu „weryfikacji praw własności intelektualnej”. W tłumaczeniu: Ellis był radioaktywny.

Wezwanie

O 9 rano zadzwonił mój telefon. Nieznany numer.

Spodziewałam się Ellisa. To była Belle.

„Veta” – powiedziała chrapliwym głosem, pozbawionym zwykłego blasku. „Proszę, możemy porozmawiać?”

Zawahałem się. Był moment, kiedy mógłbym się rozłączyć. Ale ciekawość zwyciężyła.

„Mów” – powiedziałem beznamiętnie.

„Nie wiedziałam, że zajdzie tak daleko” – wyrzuciła z siebie. „Mój ojciec grozi pozwami, zarząd pogrążony w chaosie. Ja…”

„Ukradłeś moje badania” – przerwałem. „Co myślałeś, że się stanie?”

Cisza.

A potem cicho: „Nie ukradłem tego. Po prostu… lepiej to przedstawiłem”.

O mało się nie roześmiałam. „Belle, nawet nie zrozumiałaś, co zaprezentowałaś. Wykułaś na pamięć słowa, których nie potrafiłaś zdefiniować”.

Zaparło jej dech w piersiach. „Nie rozumiesz. Naciskał na mnie. Powiedział, że jeśli się nie wykażę, to mnie całkowicie wyeliminuje. Myślałam, że jak mu zaimponuję, to w końcu…”

„Co w końcu?”

„Zobacz mnie.”

Kruchość w jej głosie zaskoczyła mnie. Ale litość była luksusem, który straciłem miesiące temu.

„Chciałeś potwierdzenia. Zamiast tego dostałeś ekspozycję” – powiedziałem. „Potraktuj to jako lekcję autentyczności”.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, rozległo się pukanie do moich drzwi. Przez wizjer – kurier …

„Muszę iść” – powiedziałem.

„Veta, proszę…”

Zakończyłem rozmowę.

Kurier wręczył mi grubą kopertę ze znaczkiem POUFNE — GRUPA USŁUG PRAWNYCH .

W środku: wniosek o wydanie nakazu sądowego.
Ellis działał szybko – oskarżając mnie o „nielegalne usunięcie materiałów badawczych objętych prawem własności”.

Mój prawnik, Amara Patel , już to przechwycił. Na górze znajdowała się odręczna notatka:

Nie martw się. Sędzia odrzucił wniosek. On się chwieje. – A.

Wydech. I tak się zaczyna.