CH2 – Moja mama przedstawiła mnie jako swoją „rozczarowującą córkę”. Potem agenci FBI aresztowali jej koleżankę…

Spodziewałem się tego.

Czego ona nie wiedziała – czego nie wiedział nikt w tym pokoju – to to, że trzy tygodnie wcześniej wezwano mnie na tajne spotkanie w Langley.

Nie wiedziała, że ​​przez ostatnie 18 miesięcy dowodziłem wspólną grupą kontrwywiadowczą CIA i FBI, która badała jedną z największych sieci szpiegowskich w ostatnich latach.

A czego nie wiedziała — czego nie mogła wiedzieć — to to, że mężczyzna, który miał zostać aresztowany podczas jej przyjęcia emerytalnego, jadł przy jej stole więcej niż jeden raz.

Stało się to około dziewiątej.

Najpierw zauważyłem ruch – trzech mężczyzn w ciemnych garniturach wchodziło do rotundy, poruszając się zdecydowanym krokiem, który odróżnia agentów od polityków. Mój instynkt się wyostrzył.

Rozpoznałem lidera – agenta specjalnego Michaela Torresa z wydziału kontrwywiadu FBI. Pracowaliśmy razem już wcześniej.

Byli dokładnie na czas.

Przesunąłem się w stronę krawędzi sali, ustawiając się przy północnym wyjściu, skąd miałem dobry widok. Stamtąd widziałem wszystko – gości, podium, subtelne poruszenie tłumu, gdy agentów zarejestrowała obecność.

Moja mama stała obok grupy sędziów i prokuratorów USA, rozkoszując się gratulacjami.
Mój brat czarował kogoś z Departamentu Sprawiedliwości.
Moja siostra robiła sobie selfie.

A potem, tuż za tłumem, go dostrzegłem — sędziego Nathaniela Crawforda , wieloletniego sędziego federalnego sądu apelacyjnego, przyjaciela mojej matki, o którym mówiono, że znajduje się na krótkiej liście kandydatów do nominacji do Sądu Najwyższego.

Zmierzał w stronę tylnego wyjścia.

„Cel w ruchu” – mruknąłem pod nosem.

Torres dostrzegł go w tym samym momencie. Nasze oczy spotkały się na chwilę. Skinął głową.

Potem wszystko potoczyło się z idealną, wyćwiczoną precyzją.

„Sędzio Crawford” – zawołał Torres, a jego głos brzmiał na tyle władczo, że zamroził atmosferę. „FBI. Musi pan z nami pójść”.

W pokoju zapadła cisza.

Crawford odwrócił się, a na jego twarzy malowało się władcze oburzenie. „To skandaliczne” – powiedział, prostując się do pełnej wysokości. „Jestem na prywatnym spotkaniu. Możesz omówić tę sprawę z moim prawnikiem w poniedziałek rano”.

„Obawiam się, że to nie może czekać, Wysoki Sądzie” – odpowiedział Torres, pokazując złożony nakaz aresztowania. „Mamy nakaz aresztowania pana pod zarzutem szpiegostwa, spisku i nieuprawnionego ujawnienia informacji niejawnych”.

Słowa „szpiegostwo” i „sędzia” uderzyły w tłum niczym fizyczny cios. Sala zamarła z westchnieniem. Ktoś upuścił szklankę.

Moja matka przepchnęła się naprzód, jej twarz była pełna spokoju, choć w jej oczach dostrzegłem błysk paniki.

„Agencie” – powiedziała ostro – „to jest wysoce niestosowne. Sędzia Crawford jest szanowanym członkiem tej społeczności. Robisz widowisko…”

Zanim zdążyła dokończyć, chaos przerwał nowy głos.

„Panna Driscoll.”

Znałem ten głos.

Reżyser James Callahan.
CIA.