CH2 – Kupiłem i odrestaurowałem słynną zabytkową chatę — stowarzyszenie właścicieli domów dało mi 48 godzin, albo zostanie zburzona…

Skarbnik zarządu, Todd, zrezygnował jako pierwszy. Jego „list pożegnalny” został napisany czcionką Comic Sans i zakończył się słowami: „Nie mogę ciągle tłumaczyć się z rzeczy, których nie zrobiłem”.

Potem Carol zwołała nadzwyczajne zebranie w klubie.
Sandra spóźniła się piętnaście minut, w towarzystwie męża, Gary’ego , który wyglądał, jakby wolał być gdzie indziej, i miał na sobie jej charakterystyczne perły wojenne.

Ja też poszedłem. Pomyślałem, że skoro zamierzają grać moim życiem w ruletkę HOA, to przynajmniej mogę patrzeć, jak się kręci.

Spotkanie rozpoczęło się od uderzenia przez Sandrę orzechowym młotkiem z wygrawerowanym napisem Gniew Withersa.
(Później dowiedziałem się, że kupiła go online za 93 dolary plus koszt wysyłki).

„Ta społeczność” – zaczęła – „jest atakowana przez dezinformację i osoby z zewnątrz, które nie rozumieją naszych standardów”.

Elaine, śledcza stanowa, siedziała w ostatnim rzędzie. Szeryf też. Gerald , biegły księgowy o łagodnym spojrzeniu i torbie pełnej arkuszy kalkulacyjnych, również.

Sandra wskazała na mnie gestem. „Niektórzy postanowili wykorzystać biurokrację jako broń przeciwko uczciwym wolontariuszom…”

Elaine podniosła rękę. „Proszę pani, państwo nie jest bronią”.

Wszyscy w pokoju wybuchnęli śmiechem — cicho i nerwowo.

Gerald zrobił krok naprzód i odchrząknął. „Radca prawny wspólnoty mieszkaniowej poprosił mnie o przejrzenie dokumentacji finansowej”.

Otworzył segregator na tyle gruby, że mógłby nim sparaliżować łosia.

„To, co odkryłem” – powiedział – „jest… niepokojące”.

Mąż Sandry kaszlnął. Perły Sandry klikały szybciej.

Gerald kontynuował: „Wiele nieautoryzowanych wydatków — w tym płatność w wysokości 4000 dolarów na rzecz Midwest Demolition Services , 180 dolarów na rzecz StickerPrintz.com za 500 spersonalizowanych etykiet z napisem „Niebezpieczna konstrukcja” oraz trzy oddzielne zamówienia gumowych plomb z napisem „Oficjalny certyfikat HOA””.

Przewrócił stronę. „A także ceremonialny młotek – z etykietą »narzędzie do wzmacniania przywództwa«”.

Ktoś prychnął.

Głos Sandry się załamał. „To były wymogi administracyjne!”

Gerald pokręcił głową. „Zapłaciłeś też 286 dolarów od wspólnoty mieszkaniowej za »materiały moralne« ze sklepu z artykułami do robótek ręcznych”.

Carol pochyliła się. „Co to znaczy?”

Poprawił okulary. „Według paragonu, dwa daszki, zestaw do polerowania pereł i zestaw gwizdków”.

Tym razem śmiech nie był cichy.

Sandra uderzyła młotkiem. „Proszę o porządek!”

Głowica młotka odłamała się , odbiła się dwa razy i potoczyła się pod automat.

Chciałbym móc powiedzieć, że się nie śmiałem, ale się śmiałem. Podobnie jak połowa sali. Nawet szeryf przygryzł wargę.

Następstwa nadeszły szybko.

Prawnik stowarzyszenia właścicieli domów, który wyglądał, jakby w ciągu dziesięciu minut postarzał się o dziesięć lat, zalecił Sandrze ustąpienie do czasu zakończenia dochodzenia.

Odmówiła.
Twierdziła, że ​​to wszystko była „skoordynowana kampania oszczerstw”.

Państwo jednak nie zajmowało się kampaniami oszczerstw. Zajmowało się prawem.

Elaine złożyła formalną skargę do Prokuratury Generalnej Stanu , powołując się na możliwe oszustwo, sprzeniewierzenie funduszy i zniszczenie chronionego mienia.

Biuro prokuratora generalnego odpowiedziało w ciągu niecałego tygodnia.

Sandra otrzymała list z prośbą o „dobrowolną współpracę”.
Odmówiła.

Wysłali kogoś bardziej stanowczego.
Wynajęła prawnika.

Następnie firma ubezpieczeniowa stowarzyszenia właścicieli domów zamroziła ich konta.

Dzielnica eksplodowała niczym szybkowar.
Ludzie, którzy przez lata żyli pod rządami Sandry, zaczęli wymieniać się spostrzeżeniami:

Kary za kolory kwiatów „niepasujące do sezonowej palety”.
Mandaty za „nieautoryzowane dzwonki wietrzne”.
Groźby konfiskaty dekoracji na Halloween uznanych za „makabryczne”.

Ktoś założył czat grupowy o nazwie Free Sycamore Glenn.
Do drugiego dnia było już siedemdziesięciu członków.