CH2 – Kupiłem i odrestaurowałem słynną zabytkową chatę — stowarzyszenie właścicieli domów dało mi 48 godzin, albo zostanie zburzona…

Przeważnie obserwowałem z boku, starając się nie podnosić głowy, podczas gdy wokół mnie rozkwitał chaos. Ale było coś, czego nie mogłem zignorować: moja chata stała się sławna.

Lokalna stacja informacyjna wyemitowała materiał zatytułowany „Historyczna chata w centrum sporu ze wspólnotą mieszkaniową”.
Przeprowadzono ze mną wywiad przed kamerą.

„Więc, panie Wrath” – zapytał reporter, a mikrofon błysnął w świetle lampy na ganku – „co ta chata dla pana znaczy?”

Spojrzałem na falujące szklane okno za nią, to, które odrestaurowałem ręcznie. „To kawałek historii” – powiedziałem. „Ale co więcej – to przypomnienie, że są rzeczy, o które warto walczyć. Nawet jeśli jest to niewygodne”.

Fragment wyemitowano o 22:00. Następnego ranka w mojej skrzynce odbiorczej pojawiło się pięćdziesiąt wiadomości — od historyków, konserwatorów zabytków i przypadkowych nieznajomych, którzy oferowali wsparcie moralne.

Margaret z archiwum wysłała mi maila z jedną linijką:

„Brawo, panie Gniew. Tyrani upadają najlepiej, gdy potykają się o własną pychę.”

W połowie tygodnia zarząd wspólnoty mieszkaniowej zwołał sesję specjalną — otwartą dla wszystkich mieszkańców.

Plotka głosiła, że ​​Sandra planuje „oczyścić swoje imię”.

Klub był wypełniony po brzegi. Pod ścianami stały składane krzesła. W powietrzu unosił się zapach podgrzewanego w mikrofalówce popcornu, bo, owszem, ludzie przynosili przekąski.

Przyszedłem wcześniej, z laptopem w ręku, gotowy.

Sandra weszła o 18:58 z wypolerowanym daszkiem, perłami lśniącymi w świetle jarzeniówek i tą samą kruchą pewnością siebie, która wskazuje, że grawitacja nie istnieje.

Rozpoczęła zebranie za pomocą połowy młotka.

„Sąsiedzi” – zaczęła – „zostaliście wprowadzeni w błąd fałszywymi dokumentami i oszczerczymi mediami. Działałam wyłącznie z poczucia obowiązku, aby chronić nasze domy przed utratą wartości”.

Głos z tłumu krzyknął: „Próbowałaś zniszczyć historię, Sandro!”

Inny: „Ukarałeś mnie grzywną za posiadanie ptasiej kąpieli!”

Szeryf wszedł bocznymi drzwiami, trzymając kopertę.
W pokoju zapadła cisza.

Sandra zamarła w pół zdania.

„Pani Withers” – powiedział – „mam nakaz sądowy nakazujący pani natychmiastowe usunięcie z zarządu wspólnoty mieszkaniowej, do czasu rozprawy w sprawie odszkodowania”.

Próbowała podać mu młotek. Złamał się całkowicie na pół.

Znów śmiech – tym razem głośniejszy, niekontrolowany, oczyszczający.

Szeryf wręczył jej dokumenty. „Musisz też umówić się na spotkanie z Prokuraturą Stanową. Chcą usłyszeć coś o twojej… kreatywnej dokumentacji”.

Osłona jej oczu opadła.

„To oburzające!” krzyknęła. „Jesteście wszyscy niewdzięczni! To ja stworzyłam tę dzielnicę taką, jaka jest!”

Ktoś z tyłu krzyknął: „Dokładnie!”

Wybiegła z domu. Perły brzęczały. Drzwi trzaskały.

I tak oto panowanie Sandry Withers, królowej HOA w Sycamore Glenn , dobiegło końca.

Potem księgowy Gerald przesłał mi swój raport końcowy:

Łączne niewłaściwe wykorzystanie funduszy wspólnoty mieszkaniowej: 23 000 USD.
Zalecane odszkodowanie: pełny zwrot kosztów plus odsetki karne.
Morale społeczności: Stabilna poprawa.

Dodał nawet odręcznie napisaną notatkę:

„PS Rzuciłem. Za dużo dramatów. Zamiast tego zajmuję się garncarstwem.”

Oprawiłem to w ramkę.