CH2 – Kupiłem i odrestaurowałem słynną zabytkową chatę — stowarzyszenie właścicieli domów dało mi 48 godzin, albo zostanie zburzona…

Gdy zwróciłem na to uwagę podczas zebrania wspólnoty mieszkaniowej, Sandra zacisnęła usta i ukarała mnie grzywną w wysokości pięćdziesięciu dolarów za „zakłócanie obrad”.

Potem pojawiła się niestandardowa wysokość ogrodzenia. Nie miałem nawet ogrodzenia – tylko osiemnastocalową, rozgałęzioną cedrową sztachetę wokół mojego ogródka ziołowego. Zmierzyła ją nowatorską miarką w kształcie żyrafy , twierdząc, że jest „skalibrowana”.

Najwyraźniej żyrafa nie kłamała.

Dostałem kolejną grzywnę.

Oskarżyła mnie o używanie impregnowanego drewna (czego nie robiłem), fałszowanie paragonów (czego nie robiłem) i sadzenie „roślinności inwazyjnej”. To ostatnie dotyczyło moich sadzonek tymianku, które fotografowała o świcie niczym detektyw na miejscu zbrodni.

Prawdziwy cyrk zaczął się jednak, gdy w skrzynkach pocztowych sąsiadów zaczęły pojawiać się anonimowe ulotki :

Miejscowy mężczyzna prowadzi atrakcję Frontier Cosplay — spodziewaj się ognisk, kóz i możliwych naruszeń przepisów sanitarnych.

Kozy.
Nie miałem kóz.

Pani Chen, mieszkająca dwa domy dalej, zapytała, czy będę pobierać opłatę za wstęp.

Ja się zaśmiałem. Ona nie.

Potem odbyło się „nadzwyczajne zebranie zarządu”. Trzy osoby – Sandra i dwoje sąsiadów, którzy wyglądali na wiecznie rozdartych między strachem a litością – uznały mój domek za „atrakcyjną uciążliwość”. Sandra powiedziała to tak, jakby to ona właśnie wymyśliła to określenie.

Uderzyła młotkiem z orzecha włoskiego i oznajmiła: „Twoja mała fantazja o domku z bali właśnie dobiegła końca”.

Wtedy wysłała 48-godzinne zawiadomienie o konieczności rozbiórki. List polecony. Z pieczęcią z orłem, która podejrzanie wyglądała, jakby została zamówiona na Etsy.

Ale Sandra nie skończyła.

Dzwoniła do powiatowego inspektoratu nadzoru budowlanego trzy razy w ciągu dwóch dni, podszywając się pod mnie. Twierdziła, że ​​odkryłem „czarną pleśń w biblijnych ilościach” i „apokalipsę gryzoni”.

Kiedy inspektorzy faktycznie się pojawili, nie znaleźli niczego niepokojącego. Więc zmieniła zdanie.

Zatrudniła firmę rozbiórkową , zapłaciła im z góry 4000 dolarów z funduszu HOA i złożyła skargę dotyczącą „niebezpiecznej konstrukcji” do — uwaga — wydziału parków i rekreacji.

Zdjęcie, które załączyła, nawet nie przedstawiało mojej chaty. Pochodziło z filmu dokumentalnego History Channel o chatach na pograniczu Montany.

Pewnej nocy weszła bez pozwolenia na moją posesję i namalowała sprayem wielki pomarańczowy krzyż na moich odrestaurowanych drzwiach — tych samych drzwiach, które szlifowałam, naprawiałam i dobierałam farbę przez trzy tygodnie.

Przecięła również linię do mojej kamery bezpieczeństwa.

Niestety dla niej, miałem drugi aparat .

I miałem pokwitowania — dosłowne i przenośne.

Tej nocy, podczas gdy koparka pracowała na biegu jałowym niczym smok czekając na rozkazy, uświadomiłem sobie, że stoję na skrzyżowaniu historii i szaleństwa HOA.

I w końcu podjęłam decyzję, że się nie poddam.

Następnego dnia poszedłem do archiwum powiatowego . W powietrzu unosił się zapach kurzu i determinacji.

To właśnie tam poznałem Margaret , bibliotekarkę po sześćdziesiątce, w okularach w kształcie kocich oczu, w kardiganie w kolorze lipca i z aurą kobiety, która potrafiła znaleźć każdy dokument i wygrać każdą dyskusję, posługując się wyłącznie swoim tonem.

Kiedy opowiedziałem jej moją historię, uniosła jedną brew i powiedziała: „Pokaż mi, co mamy”.

Dwadzieścia minut później wytoczyła wózek wypełniony oprawionymi w skórę księgami wieczystymi, księgami podatkowymi i mapami przewiązanymi sznurkiem. Razem znaleźliśmy to – oryginalny patent na ziemię Blackwell z 1868 roku.

A potem wręczyła mi złoty bilet:

Dokument z Państwowego Rejestru Zabytków , złożony pięć lat temu. Chata została oficjalnie objęta ochroną jako jedna z zaledwie trzech ocalałych budowli pionierskich w hrabstwie.

„Wygląda na to, że prezes waszego stowarzyszenia właścicieli domów właśnie zagroził zburzeniem zabytku stanowego” – powiedziała Margaret z lubością. Napisała na folderze „ Dowody na sprawę Pana Gniewu kontra Tyran” idealną kursywą.

Opuszczałem archiwum drżąc z powodu mieszanki adrenaliny i poczucia satysfakcji.

Po południu złożyłem wniosek o wydanie nakazu natychmiastowego , a prawnik, który miał zająć się sprawą, podjął się jej w ramach prowizji.

„To” – powiedział – „najbardziej oczywiste nadużycie uprawnień wspólnoty mieszkaniowej, jakie widziałem w ciągu ostatnich piętnastu lat”.

Zadzwoniliśmy do Państwowego Biura Ochrony Zabytków.

Kobieta po drugiej stronie słuchawki słuchała w milczeniu, po czym powiedziała: „Proszę poczekać”.

To był ten rodzaj uścisku, który zwiastował, że czyjś świat zaraz się zawali.

O zachodzie słońca mój podjazd wyglądał jak scena z małomiasteczkowego thrillera. Konserwator zabytków w kurtce wiatrówce. Szeryf hrabstwa z notesem. I jeden bardzo zdezorientowany operator koparki , który ciągle przepraszał i przysięgał, że „tylko wykonuje swoją pracę”.

Policjant potwierdził – chata była zarejestrowana w stanie. Szeryf spojrzał na fałszywą pieczęć Sandry i westchnął.

„Proszę pani” – powiedział – „nie pani może wymyślać rządu”.

Koparka cofała powoli, wydając przy tym piskliwy dźwięk jak skarcone zwierzę.

Nakaz sądowy nadszedł o 18:47. Imperium Sandry pękło dokładnie w tej samej godzinie.

I wtedy wszystko zaczęło się rozpadać.