Nadal pamiętam zapach mojej kawy.

Spaleni, za gorący, taki, który się połyka, bo ma się do wypolerowania talię zarządu i kalendarz wiceprezesa, który nie wierzy w litość. Meridian Technologies lubił mawiać, że „zakłócamy przepływ pracy w przedsiębiorstwie”. Tak naprawdę zakłóciliśmy sen.

Tego czwartkowego ranka byłem wcześnie – o 6:42, według kamery w holu, którą później wybłagałem, żeby pokazać – i budynek przypominał katedrę przed nabożeństwem. Światła w połowie zapalone, dywan odkurzony w równe linie, cichy szum kelnerów zza zamkniętych drzwi. Moja odznaka zapiszczała. Zatrzasnęła się bramka. Skinąłem głową do ochroniarza, który zawsze za głośno oglądał ESPN na telefonie.

Szedłem z celem, bo cel to to, co nosi się w miejscu takim jak Meridian. Cel, wyprasowany garnitur i przekonanie, że jeśli się ruszasz, nic cię nie złapie.

Nawet nie dotarłem do biura.

Moja asystentka, Nia, stała przed salą konferencyjną działu HR, mocno spleciona w talii i rozglądająca się jak jeleń.

„Daniel” – powiedziała, a moje imię brzmiało jej w ustach nie tak. „Miranda kazała ci przyjść prosto do środka”.

„Teraz?” zapytałam, już podciągając pasek torby wyżej.

Nia skinęła głową. „Teraz.”

Przez matowe szkło widziałem sylwetki – dwie osoby siedzące przy długim stole. Jedna z nich, o szerokich ramionach i siwych włosach: Foster Braithweight, zewnętrzny radca prawny Meridian, człowiek, do którego firma dzwoniła, gdy sytuacja z „irytującej” zmieniała się w „pozew sądowy”.

Moją pierwszą myślą były zwolnienia.

Druga myśl: naruszenie.

Trzecia myśl: czy ktoś pomylił dokumenty dotyczące zgodności i zapomniał mi o tym powiedzieć?

Wszedłem do sali konferencyjnej, wciąż trzymając w ręku kubek kawy.