Mój mąż porównał mnie do „SHREKA, tylko GORSZEGO” i powiedział swoim współpracownikom, że jestem OBRZYDLIWA…

Kiedy Jerome po raz pierwszy „zapomniał” zabrać mnie na jedno ze swoich firmowych wydarzeń, uwierzyłam mu.

Byliśmy małżeństwem zaledwie od kilku miesięcy, a ja wciąż uczyłam się rytmu jego życia – sposobu, w jaki jego kalendarz zapełniał się sam, bez pytania o zgodę, sposobu, w jaki jego telefon wibrował w czasie kolacji, sposobu, w jaki jego świat pracy zdawał się istnieć za szklaną ścianą, na którą mogłam patrzeć, ale której nie mogłam dotknąć.

„To raczej kwestia pracownicza” – powiedział, prostując krawat przed lustrem w naszej sypialni. „To nudne. Nienawidziłabyś tego”.

Uśmiechnęłam się, starając się być wyluzowaną żoną. Wspierającą żoną. Żoną, która nie musi być we wszystkim uwzględniana.

„Okej” – powiedziałem. „Baw się dobrze”.

Pocałował mnie w czoło, jakby naklejał znaczek na paczkę, i wyszedł.

Nie wiedziałam, że po prostu dałam mu swoją nieobecność jak prezent.

Nie wiedziałem, że wykorzystał to puste krzesło obok siebie jako żart.

Przez trzy lata.

Jerome pracował jako analityk finansowy w średniej wielkości firmie inwestycyjnej w centrum miasta, w miejscu ze szklanymi ścianami, cichymi windami i mężczyznami noszącymi drogie zegarki jak karty członkowskie. Zawsze dbał o wygląd. Po prostu nie rozumiałam, że „wygląd” obejmuje również mnie.

Były przyjęcia świąteczne, letnie pikniki, „wieczory doceniania klientów”, kolacje działowe w steakhousach, gdzie kelnerzy rozmawiali półgłosem. Za każdym razem, gdy pojawiał się jakiś temat, wyjaśnienie Jerome’a ​​zmieniało się nieznacznie, niczym muzyk improwizujący na temat tej samej piosenki.

„Małżonkowie nie są tu mile widziani”.

„To głównie networking. Nudziłoby cię.”

„W tym roku nie rzucają się w oczy.”

„Nie chcą osób towarzyszących ze względu na budżet”.

Czasami mówił coś, przez co czułam się winna, że ​​w ogóle pytam.

„Kochanie, staram się o awans. Muszę się skupić”.

Więc kiwałam głową i udawałam, że mnie to nie obchodzi, bo go kochałam, a miłość sprawia, że ​​łykasz pytania, aż zamienią się w kamień.

Czego nie dostrzegłam — czego nie mogłam dostrzec, bo Jerome trzymał swoją pracę w tajemnicy — to w jaki sposób wypełniał tę stertę kamieni czymś obrzydliwszym niż wykluczenie.

Nie zostawił mnie tak po prostu w domu.

Mówił ludziom, że się mnie wstydzi.

I on ich rozśmieszał.

Stało się to przez przypadek.

Zawsze tak jest.

Pewnego środowego wieczoru wpadłem na żonę Phila w sklepie spożywczym. To był taki wieczór, kiedy jarzeniówki sprawiają, że wszyscy wyglądają na zmęczonych, a alejka z warzywami i owocami przypomina labirynt, który ma na celu wystawić cierpliwość na próbę.

Porównywałam awokado, delikatnie ściskając je, co wskazuje, czy dostaniesz guacamole, czy rozczarowanie, gdy nagle usłyszałam kobiecy głos zawołujący moje imię.

„Alicia?”