CH2 – Na moim przyjęciu urodzinowym w kawiarni, moja mama szepnęła do mojego brata: „Skoro wszyscy są tutaj, idź i zmień jej zamki…”

CZĘŚĆ I 

Urodziny nigdy nie były moją pasją, ale w tym roku postanowiłam spróbować.

Wynajęty, prywatny pokój w kawiarni w centrum Portland, kilka sznurów delikatnych świateł i stół nakryty na osiem osób. Wyglądało prosto, elegancko, dorośle – dokładnie tak, jak moja rodzina.

Pierwszy znak, że coś pójdzie nie tak, pojawił się jeszcze przed przystawką.

Mama i tata siedzieli naprzeciwko mnie, po raz pierwszy od lat zachowując się kulturalnie. Mój brat Nathan i jego żona Amanda zajęli miejsca obok nich. Reszta – dwóch kuzynów i moja ciotka – rozmawiała o pracy i korkach. Po raz pierwszy pomyślałem, że może te urodziny miną bez dramatów.

Potem zobaczyłem mamę pochylającą się ku tacie, jej głos brzmiał jak ostrze, przebrane za szept.
„Skoro wszyscy tu są, powiedz Nathanowi, żeby poszedł dziś wieczorem zmienić jej zamki”.

Jej słowa przebiły się przez brzęk sztućców i udawany śmiech.

Tata skinął głową, jakby prosiła go o podanie soli. „Po deserze” – mruknął.

Nie ruszyłem się. Nawet nie mrugnąłem.

To była ulubiona moc mamy – upokorzenie na widoku. Chciała, żebym słyszał, żebym siedział tam, uśmiechając się jak dziecko, podczas gdy ona będzie planować kontrolę za moimi plecami.

Więc ja też się uśmiechnąłem. Uśmiechnąłem się tak szeroko, że aż mnie szczęka zabolała. „Ktoś chce więcej ciasta?”

Nathan wyglądał na winnego, zanim jeszcze opuścił stół, a kluczyki do jego samochodu brzęczały jak przyznanie się do winy.

Kiedy wrócił po godzinie, jego skóra była szara.

Wyglądał jak ktoś, kto zobaczył ducha, a może się nim stał. Usiadł powoli, wpatrując się w obrus.

Mama się wyprostowała. „No i?” zapytała. „Zrobiłeś to?”

Gardło Nathana poruszyło się raz, zanim wyszeptał: „Mamo… jej drzwi są ogrodzone taśmą policyjną”.

W pokoju zapadła cisza.

Tata zmarszczył brwi. „Co to za żart?”

„Nie żartuję” – powiedział Nathan drżącym głosem. „Przed mieszkaniem stoi policjant. Powiedział, że nikomu nie wolno wchodzić. Coś się stało”.

Zimno zalało moje żyły.

Twarz mamy zbladła. „Jaki incydent?” – zapytała.