Zostawili ze mną swoje dwumiesięczne dziecko, kiedy poszli na zakupy. Ale on ciągle płakał. Zajrzałam mu do pieluchy i to, co zobaczyłam, sprawiło, że zadrżały mi ręce. Podniosłam go i pobiegłam do szpitala.

Nigdy nie zapomnę tego sobotniego popołudnia w Madrycie.

Mój syn i synowa poprosili mnie, żebym zaopiekowała się ich dwumiesięcznym dzieckiem, kiedy będą robić zakupy. Z radością się zgodziłam – w końcu tęskniłam za możliwością spędzenia czasu z moim pierwszym wnukiem. Kiedy przyjechali, maluch spał smacznie w wózku, otulony jasnoniebieskim kocykiem. Po krótkim pożegnaniu, drzwi zamknęły się z trzaskiem i nagle zostaliśmy sami.

Na początku wszystko wydawało się zupełnie normalne. Przygotowałam ciepłą butelkę, upewniłam się, że w pokoju nie jest za zimno i wygodnie ułożyłam się na kanapie z nim w ramionach. Ale kilka minut później zaczął płakać. Nie z głodu. Nie ze zmęczenia. To był bolesny, rozpaczliwy płacz, który natychmiast ścisnął mi serce. Próbowałam wszystkiego – kołysałam go, śpiewałam mu cicho, tak jak robiłam to z moimi dziećmi. Ale im bardziej starałam się go pocieszyć, tym bardziej zdawał się być zdesperowany. Jego drobne ciało napinało się, wił się z bólu. Coś było nie tak. To nie był normalny płacz.

Początkowo myślałam, że to gazy i położyłam go na ramieniu, delikatnie klepiąc po plecach. Ale płacz tylko stawał się coraz bardziej przenikliwy. Ogarnęła mnie fala niepokoju; instynkt podpowiadał mi, żebym poszła sprawdzić, co u niego.

Delikatnie położyłam go na łóżku i podniosłam jego maleńkie ubranko, żeby sprawdzić pieluszkę. To, co zobaczyłam, sprawiło, że serce mi zamarło. Ręce zaczęły mi się trząść, a fala strachu i przerażenia zalała mnie. Dziecko płakało, a ja starałam się zachować spokój i jasno myśleć.

„Mój Boże…” wyszeptałem, wciąż nie do końca pojmując to, co zobaczyłem.

Jego rozpaczliwe krzyki wyrwały mnie z szoku. Bez wahania owinęłam go z powrotem w koc, przytuliłam najdelikatniej, jak potrafiłam i wybiegłam za drzwi. Chwilę później zatrzymałam taksówkę.