Zostawili ze mną swoje dwumiesięczne dziecko, kiedy poszli na zakupy. Ale on ciągle płakał. Zajrzałam mu do pieluchy i to, co zobaczyłam, sprawiło, że zadrżały mi ręce. Podniosłam go i pobiegłam do szpitala.

Samochód pędził ulicą Castellana, ale każda sygnalizacja świetlna zdawała się trwać w nieskończoność. Głaskałem go po czole, szeptałem słowa pocieszenia, starałem się za wszelką cenę złagodzić jego strach. Kierowca, słysząc rozpacz w jego krzyku, spontanicznie nacisnął pedał gazu.

„Trzymaj się, już prawie jesteśmy na miejscu” – powiedział cicho kierowca.

Przeszedłem przez wejście na oddział ratunkowy szpitala San Carlos, prawie zdyszany. Pielęgniarka podbiegła do mnie, zaskoczona moim wyrazem twarzy.

„To mój wnuk… płacze od kilku godzin… i zobaczyłam coś dziwnego… proszę, pomóż mu” – błagałam.

Delikatnie wzięła dziecko na ręce i zaprowadziła mnie do gabinetu. W ciągu kilku sekund przybyło dwóch pediatrów. Próbowałam wyjaśnić, co zauważyłam, ale nerwy uniemożliwiały mi wyraźne mówienie. Poprosili mnie, żebym poczekała na zewnątrz. Te minuty należały do ​​najdłuższych w moim życiu. Bez przerwy chodziłam po korytarzu, dręczona poczuciem winy i strachem. Jak mogłam to wcześniej przegapić? Jak coś tak poważnego mogło się wydarzyć w tak krótkim czasie?

W końcu jeden z lekarzy wystąpił naprzód. Jego wyraz twarzy był poważny, ale nie alarmujący.

„Stan twojego wnuka jest stabilny” – powiedział. „Zrobiłeś wszystko, co mogłeś, żeby jak najszybciej tu dotrzeć”.

Następnie wyjaśnił przyczynę: silne podrażnienie skóry w okolicy pieluszkowej, zaostrzone przez źle dopasowaną pieluszkę oraz reakcję alergiczną na nowe mydło, którego rodzice prawdopodobnie niedawno używali. To, co zaobserwowałem – i co mnie tak zaniepokoiło – to stan zapalny skóry z powierzchownym krwawieniem od tarcia.

„To nie jest niebezpieczne, ale dla takiego małego dziecka może być bardzo bolesne” – zapewnił mnie.

Fala ulgi zalała mnie… a potem znów pojawił się niepokój. Czy mój syn i synowa coś zauważyli? Czy wiedzieli, co mu dolega?