Kiedy byłam w pracy, moja siostra i jej mąż opróżnili mój dom. Meble, sprzęt AGD, a nawet sztućce zniknęły. Zostawili na stole karteczkę: „Potrzebujemy tego bardziej niż ty”. „Dziękuję, Patricio”. Nie dzwoniłam ani nie pisałam. Po prostu czekałam. Trzeciego ranka zadzwonił mój telefon. To oni, płakali i błagali.

Stałem jak wryty na ganku przez coś, co wydawało się wiecznością, choć prawdopodobnie trwało tylko trzydzieści sekund. Przede mną rozciągał się salon, pusta pustka, w której zakorzeniło się moje życie. Zniknęła moja kanapa. Telewizor, który chowałem przez sześć miesięcy, zniknął. Stolik kawowy, który zostawiła mi babcia, zniknął. Nawet karnisze zostały wyrwane ze ściany, pozostawiając jedynie dziury po nich.

Nogi same poniosły mnie przez pustą skorupę tego, co rano było moim domem. Kuchnia była najgorsza. Wszystko zniknęło. Lodówka zostawiła głęboki ślad na linoleum. Mikrofalówka, toster, blender, który dostałam w prezencie pożegnalnym – wszystko zniknęło.

Z jakiejś chorobliwej ciekawości otworzyłem szuflady. Puste. Każdy widelec, każda łyżka, każdy nóż zniknęły, jakby wyrzucił mnie najgroźniejszy komornik na świecie. Pośrodku kuchennego stołu leżała pojedyncza kartka papieru. Właściwie powinna była leżeć na środku stołu, gdyby sam stół nie zniknął. Kartka leżała na podłodze, tam gdzie powinien być stół, przygnieciona kamieniem z mojego ogrodu.