Zdrada rodziny: Kiedy moja siostra wyczyściła mój dom

Objawienia mojej siostry

Ręce mi się trzęsły, gdy to podnosiłam. Potrzebujemy tego bardziej niż ty. Dziękuję, Patricio. To było pismo mojej siostry. To sztuczne, pretensjonalne pismo, które doprowadziła do perfekcji w liceum. Każda litera, potwierdzenie jej obecności. Przeczytałam to trzy razy, mając nadzieję, że słowa ułożą się w sens. Na próżno.

Patricia, moja młodsza siostra, ta, którą pomagałam wychowywać po śmierci mamy, gdy miała dwanaście lat. Ta, której eseje z college’u sprawdzałam o drugiej w nocy, bo zawsze czekała do ostatniej chwili. Ta, która zadzwoniła do mnie ze szlochem, gdy jej pierwszy chłopak z nią zerwał, a ja jechałam cztery godziny przez śnieżycę, żeby przywieźć jej lody i okropne komedie romantyczne.

Weszłam do swojego pokoju, wiedząc, co tam znajdę. Łóżka nie było: materaca, stelaża, wszystkiego. Komody nie było. Szafa była pusta, z wyjątkiem trzech metalowych wieszaków kołyszących się delikatnie na wietrze przy otwartym oknie. Zabrali nawet moje ubrania: wszystkie koszule, wszystkie dżinsy, wszystkie sukienki. Stałam w koszuli roboczej, jedynym stroju, jaki mi został, wpatrując się w pustą szafę.

Z biurka zniknął mój laptop. Samo biurko też. Półka na książki, którą sama zmontowałam z pomocą samouczka z YouTube’a – zniknęła – razem ze wszystkimi książkami, które zbierałam od dzieciństwa. Oprawione zdjęcia naszej rodziny, Patricii i mnie z jej uroczystości ukończenia szkoły, naszej mamy – wszystko zniknęło. W łazience nie było ręczników, zasłony prysznicowej, a nawet dywanika. Zostawili papier toaletowy, co było prawdziwą zniewagą. Jak hojnie!

Siedziałam na podłodze w moim pustym pokoju, oparta plecami o ścianę, przy której stało moje łóżko. Telefon wibrował mi w kieszeni. Dostałam SMS-a od koleżanki Jenny: „Dzień dobry, zostawiła pani identyfikator w ambulatorium. Przynieść?”. Odpowiedziałam, że przyniosę go jutro i odłożyłam telefon obok siebie.