Zmusiłem moją zdradzającą żonę do ucieczki, ratując życie, po tym jak przyłapałem ją na gorącym uczynku!… CH2

W domu było ciemno, kiedy wjechałem na podjazd – nic dziwnego, skoro wyjechała na kolację z klientem. Deszcz ściekał po przedniej szybie. Usiadłem na chwilę, wsłuchując się w stukot stygnącego silnika i poczułem zadowolenie w ten głupi, prosty sposób, w jaki mężczyźni czują zadowolenie, gdy myślą, że zrobili coś dobrego. Chwyciłem pudełko z pieczywem i torbę na laptopa i pobiegłem na werandę. Zamek obrócił się z łatwością.

„Em?” zawołałem, zdejmując buty. W powietrzu unosił się zapach jej perfum – cytrusowych – i czegoś jeszcze, czego nie potrafiłem zidentyfikować. Pudełko nagle wydało mi się cięższe w dłoniach, jakby moje ramię boleśnie przypomniało sobie o grawitacji.

Brak odpowiedzi. Postawiłam sernik na kuchennej wyspie i zauważyłam dwa kieliszki do wina przy zlewie, odwrócone do góry dnem na ściereczce kuchennej, jakby to było grzeczne kłamstwo. Może zaprosiła koleżankę przed kolacją? Powiedziałam sobie, że to logiczne, bo tego właśnie potrzebowałam.

„Em?” zawołałem ponownie, tym razem ciszej, jakbym mógł spłoszyć odpowiedź, która czekała w domu.

Deska podłogowa na górze zaskrzypiała cicho, narzekając. Spojrzałam w górę, potem z powrotem na sernik, a potem na swoje odbicie w drzwiczkach piekarnika – mężczyznę, który próbował udawać, że nie wie. Moje nogi poruszyły się szybciej niż mózg. Schody przypominały tunel. Korytarz był dłuższy niż kiedykolwiek. Drzwi do sypialni były prawie zamknięte, tak jak je zostawiamy, kiedy jesteśmy w połowie ubrani i jedno z nas biegnie po wodę.

Usłyszałem to zanim jeszcze pchnąłem drzwi: oddech, który nie był samotny, śmiech, który miał ostre krawędzie, gładki, nieomylny rytm ciał, które nie były moje i moje.

Czas robi najgłupsze rzeczy, kiedy chce być okrutny. Pokój był dokładnie taki, jak go zostawiliśmy rano – granatowy pled rzucony na krzesło, jej szlafrok zwisał z klamki w łazience, a w ramce wisiało nasze zdjęcie z Cape Cod, uśmiechające się do słonego powietrza, jakbyśmy mieli to na zawsze. Tylko że teraz łóżko brzęczało prawdą, która przekreślała wszystko, co się za nim działo.

Oto była. Emily – moja żona, moja osoba, kobieta, której listy zakupów mogłem sobie wyobrazić – naga i wtulona w mężczyznę, którego nie znałem. Miał tatuaż, którego nigdy wcześniej nie widziałem, i bladą, opaleniznę, która nie pasowała do naszego domu. Wyglądała jak obca osoba z twarzą mojej żony.

Nie krzyczałam. Nie rzuciłam się. Całe moje ciało ucichło, tak jak ocean czasami zastyga w bezruchu, zanim zdąży się opamiętać. Pudełko z sernikiem wyślizgnęło mi się z ręki i z głuchym hukiem uderzyło o dywan. Wieczko się otworzyło. Róż i biel połączyły się w beż. Wyglądało to jednocześnie absurdalnie i obscenicznie.

Facet pełzał jak jaszczurka pod lampą na ganku. „Jezu…” – powiedział, trochę przeklinając, trochę modląc się, chwytając spodnie, podskakując na jednej nodze i omal nie lądując twarzą na komodzie. Zniknął, zanim znalazłem dla niego odpowiednie słowo, buty porzucone przy oknie jak w kreskówce.

Oczy Emily spotkały się z moimi. Nie drgnęła. Nie zarumieniła się. Nie zadała sobie nawet trudu teatralnego podciągania prześcieradła pod brodę. Wykrzywiła usta – uśmieszek, który widziałam u niej na kelnerach i na mnie, kiedy nie mogłam znaleźć kluczyków do samochodu. „Miałaś nie być w domu” – powiedziała.

Coś w mojej piersi cicho trzasnęło. Nie tak głośno, jak na filmach, ale jak porządne, katastroficzne pęknięcie. Po prostu puściło jakieś maleńkie ścięgno litości lub zaprzeczenia.

„Wynoś się.” Powiedziałem. Mój głos dobiegł z odległego pokoju i brzmiał spokojnie. Nie rozpoznałem go.

Zaśmiała się. Zaśmiała się. „Nic nie zrobisz” – powiedziała, jakby czytała stary scenariusz roli, z której już wyrosła. „Nigdy tego nie robisz. Jesteś za miękki. Dlatego potrzebowałam prawdziwego mężczyzny”.

Świat zwęził się do tunelu, którego nie wybrałem, i przeszedłem przez niego. Otworzyłem szufladę szafki nocnej i poczułem, jak moje palce natrafiają na gładką rączkę kija, który trzymałem tam z powodów, które wydawały mi się absurdalne, dopóki ich nie straciły. Był to aluminiowy kij młodzieżowej ligi, porysowany na końcu, bardziej przypominający wspomnienie niż broń. Oparłem go o słupek łóżka i trzymałem na nim dłoń, tak jak dyrygent opiera dłoń na pulpicie przed uderzeniem w takt.

„Myślisz, że dobroć to słabość” – powiedziałem, wciąż tym samym głosem z oddali. „Ale dobroć to powściągliwość. A dziś wieczorem nie mam jej w zapasie”.

Jej twarz się wtedy zmieniła i gdybym był łagodniejszym człowiekiem w łagodniejszym pokoju, być może poczułbym coś w strachu, który w końcu pojawił się w jej oczach. Strach nie dotyczył tego, co jej zrobię. Chodziło o to, co byłem gotów jej odebrać.

Nie dotknąłem jej. Nie dotknąłem kija ponownie. Roztrzaskałem lampę. Żarówka pękła, a pokój pochłonął dźwięk, jakby czekał. Zamachnąłem się na lustro na komodzie i patrzyłem, jak nasze wyreżyserowane życie rozpada się na setki głupich, pięknych fragmentów. Wbijałem młotkiem w ramy na półce – zaręczyny, miesiąc miodowy, pierwsze Boże Narodzenie – aż szkło błyszczało na dywanie jak konfetti z imprezy, której znienawidziliśmy dopiero, gdy zdaliśmy sobie z tego sprawę. Podarłem prześcieradła, poszewki na poduszki, kołdrę – rozdarłem je do materiału, tak jak wykonawca zdziera z pokoju kołki, żeby móc powiedzieć prawdę o fundamencie.