Zamknięta w piwnicy przez mojego przyrodniego brata: „On żartuje” – mawiała moja matka.

Gdy znów otworzyłem oczy, ratownicy medyczni przenosili mnie na nosze.

Temperatura ciała: 32°C. Silna hipotermia.

Spędziłem około 18 godzin zamknięty w zimnie.

Na izbie przyjęć wszystko było rozmazane: podgrzewane koce, kroplówki, pospieszne głosy. Lekarz wyjaśnił mi, że kilka godzin więcej mogło skończyć się śmiercią.

Moja matka weszła do pokoju.

„Zamknęła się w sobie” – powiedziała. „Derrick powiedział mi, że źle się z nią czuje”.

Lekarz kazał mu wyjść.

Potem spojrzała mi prosto w oczy.

„Maya, w domu są kamery bezpieczeństwa. Twój ojciec niedawno je zainstalował. Filmują drzwi do piwnicy”.

Wszystko zostało nagrane: Derrick mnie popychał, zamykał drzwi, sprawdzał temperaturę. Moja matka wracała do domu, słyszała, jak wołam o pomoc… i znowu wychodziła.

Policja znalazła również zdjęcia z apteki. Derrick kradł leki. Moja matka tuszowała zaginięcia.

Jeszcze jeden czynnik zmienił wszystko: moje wyniki badań krwi.

Znaleziono tam ślady środków uspokajających.

Małe dawki, ale regularne.

Derrick robił mi to od miesięcy, żeby mnie zdezorientować, wytrącić z równowagi i zniechęcić. A moja matka nic nie zrobiła.

Po raz pierwszy od początku nie było mi już zimno.

Poczułem jasność.