Zadzwonił do mnie fotograf ślubny… i prawda wyszła na jaw.

Miesiąc po ślubie mojej córki w końcu odetchnąłem. Byłem z powrotem w swoim biurze w Palm Beach Gardens, kawa parowała obok klawiatury, a raporty ułożyły się w kolejce jak życie, które wydawało mi się, że mam pod kontrolą. Nagle zawibrował mój telefon.

Numer nieznany.

„Panie Chambers” – powiedziała kobieta napiętym głosem. „Nazywam się Meredith Collins. Fotografowałam ślub Britney. Jest problem ze zdjęciami… i potrzebuję, żeby pan do mnie przyszedł. Sam. Jutro rano. I przede wszystkim, niech pan nie mówi córce. Jeszcze nie”.

Ostatnie zdanie wywołało u mnie mdłości.

Nie mów Britney.

Dokładnie o 8:52 siedziałem w studiu Meredith. Wilgotne powietrze Florydy oblepiało moją skórę. Nie traciła czasu na uprzejmości. Otworzyła folder na komputerze i kliknęła na pierwsze zdjęcie.

Mój zięć. Mąż Britney. Całujący rudą za hotelem The Breakers.

Znak czasu: dwie godziny przed ceremonią.

Pojawiło się kolejne zdjęcie. Ich dłonie splecione. Potem kolejne: jej obrączka błyszcząca w słońcu, niczym sygnał alarmowy, którego nikt nie chciał zobaczyć.

Meredith przyjrzała się metadanym: dacie, godzinie, geolokalizacji, urządzeniu. Wszystko było niepodważalne.

Wyszedłem z pendrivem w kieszeni. Prawie mnie parzyło w udo. Powtarzałem sobie, że najgorsze już widziałem.

Myliłem się.