Zaaranżowali sparaliżowaną dziewczynę jako żart na randce w ciemno — aż do momentu, gdy samotny ojciec, prezes firmy, wziął ją za rękę i… CH2

Jego przyjaciele zachichotali. Jeden z nich pomachał do kelnera. „Hej, przynieś ciasto!”

Zanim Sophie zdążyła się odezwać, pojawił się kelner z małym ciastem — truskawkami, bitą śmietaną i pojedynczą migoczącą świeczką.

„Uprzejmości od twojej randki” – powiedział niepewnie kelner.

Młodzi mężczyźni zaczęli klaskać . Za głośno. Za szyderczo.

„Wszystkiego najlepszego, Sophie!” krzyknęła jedna z nich. „Dla najwspanialszej dziewczyny , jaką kiedykolwiek poznaliśmy!”

Zanim jednak zdążyła ich powstrzymać — zanim w ogóle mogła pojąć, co się dzieje — jeden z nich sięgnął przez stół, nabrał palcami lukier z ciasta i rozsmarował go na jej policzku.

Wybuchnął śmiech.
Inny poklepał ją po czole.

Pojawiły się telefony. Błysk. Błysk.

„Czyż miłość nie jest słodka?” – zadrwił ktoś.
„Stary, to jest złoto – poczekaj, aż to zobaczą w internecie”.

Ciasto przechyliło się i opadło na jej kolana, a lukier rozlał się niczym rana po delikatnym materiale jej sukienki.

Dłonie Sophie drżały na poręczach wózka inwalidzkiego. Gardło ją paliło.

„Stój” – szepnęła.

Nikt się nie zatrzymał.

Ludzie przy sąsiednich stolikach spojrzeli – po czym szybko odwrócili wzrok. Kilku szeptało. Inni uśmiechali się niezręcznie, niepewni, czy interweniować.

Nikt tego nie zrobił.

Śmiech rozbrzmiewał wokół niej, okrutny i niosący się echem. Śmiech, który przykleja się do skóry jak brud, którego nie da się zmyć.

A potem—

„Tato, dlaczego ta pani płacze, podczas gdy wszyscy się śmieją?”

Głos był cichy. Wyraźny. Niepodważalny.