„Wyprowadź się. Masz dwa dni”. – Moi rodzice dali moje mieszkanie mojemu bratu tuż po jego zaręczynach… Kiedyś myślałam, że moi rodzice naprawdę się o mnie troszczą, dopóki publicznie nie dali mojego mieszkania mojemu bratu bliźniakowi – mieszkania, w które włożyłam 30 000 dolarów, co stanowiło całe moje oszczędności. Moment, w którym wszyscy zaczęli bić im brawo, gratulując, był jednocześnie momentem, w którym zrozumiałam, że dla nich wszystko między nami się skończyło od tamtego dnia.

To było prawie zabawne, w pewien pokręcony sposób.

Zupełnie nie mieli nic przeciwko zabieraniu mi pieniędzy, pracy i czasu.

Ale w chwili, gdy odzyskałem to, co moje, nagle stałem się złodziejem.

Około południa w końcu odebrałem telefon od mamy.

„Avery, co ty do cholery zrobiłeś?” krzyknęła bez żadnego „cześć”, bez udawania.

„Wyprowadziłam się, tak jak prosiłeś” – powiedziałam spokojnie, patrząc przez okno na cichą ulicę Ryana.

„Zniszczyłeś mieszkanie!” – krzyknęła. „Zabrałeś wszystko – gniazdka, hydraulikę, podłogi. Jest kompletnie zdemolowane”.

„Zabrałem to, co do mnie należało” – powiedziałem. „Każdy sprzęt AGD. Każdy element wyposażenia. Każdą deskę podłogową. Kupiłem to wszystko za własne pieniądze. Mam na to dowody w postaci rachunków”.

„Jesteś mściwy” – warknęła. „To takie małostkowe. Moglibyśmy cię aresztować”.

„Proszę bardzo” – powiedziałem, a mój głos stał się zimny. „Zadzwoń na policję. Powiedz im, że sam wyprowadziłem swoją własność z mieszkania, które uratowałeś przed zajęciem za 30 000 dolarów z moich pieniędzy. Jestem pewien, że będą bardzo zainteresowani całą historią”.

Cisza.

Oddech mojej mamy stał się łagodniejszy, a wściekłość zmieniła się w coś bliższego panice.

„Avery, nie powinnaś była tego robić” – powiedziała w końcu, ściszając głos. „Słuchaj, coś wymyślimy. Może zaliczymy te trzydzieści tysięcy jako prezent ślubny dla Connora. To by było…”

Zaśmiałem się. Naprawdę się zaśmiałem.

„Prezent ślubny?” – powtórzyłem. „Próbujesz wstecznie przekuć kradzież moich pieniędzy w prezent dla swojego ulubionego dziecka?”

„Przesadzasz” – warknęła.

„Nie” – powiedziałam cicho. „Tym razem jestem uczciwa. Skłamałeś. Wykorzystałeś mnie. Zabrałeś mi pieniądze i pracę, a potem wyrzuciłeś mnie w chwili, gdy stałam się niewygodna. Więc teraz traktuję cię tak, jak ty traktowałeś mnie”.

„Avery, proszę…”

„A, mamo?” – wtrąciłem. „Jeszcze nic nie widziałaś. Mam dla ciebie kolejną niespodziankę”.

I się rozłączyłem.

Następnego ranka zadzwoniłem do firmy holowniczej.

„Potrzebuję, żebyście odebrali samochód spod tego adresu” – powiedziałem, podając im numer domu moich rodziców na przedmieściach, na których dorastałem. „To niebieska Honda Civic, numer rejestracyjny KM2000. Jestem jej prawnym właścicielem. Mam dowód rejestracyjny i dokumenty”.

Samochód był niemalże dodatkiem, przyćmionym przez wszystko inne.

Trzy lata wcześniej, gdy moi rodzice zaczęli mieć problemy finansowe, zapytali mnie, czy mogliby „pożyczyć” na jakiś czas moją starą Hondę.

„Dopóki nie staniemy na nogi” – powiedział tata. „Wkrótce coś wymyślimy”.

Ta „krótka chwila” rozciągnęła się do trzech lat.

Kupiłem sobie nowszy samochód, żeby łatwiej było jeździć po centrum i pozwoliłem im zatrzymać Hondę. Nadal płaciłem składki ubezpieczeniowe. Samochód prawnie nadal był mój. Ale gdzieś po drodze wszyscy zaczęliśmy się zachowywać, jakby należał do nich.

Kolejna cicha ofiara złożona przez dziecko rezerwowe.

Kierowca lawety zadzwonił do mnie godzinę później.

„Proszę pani, mam pani samochód” – powiedział. „Starsza para wybiegła i zaczęła krzyczeć, ale kiedy pokazałem im dokumenty z pani nazwiskiem, nie mogli mnie powstrzymać”.

Powolne, satysfakcjonujące ciepło rozlało się po mojej piersi.

„Doskonale” – powiedziałem. „Przynieś to pod ten adres”.

Piętnaście minut po tym, jak samochód wjechał na podjazd Ryana, mój telefon znów się zaświecił.

Tym razem nie zawracałem sobie głowy odpowiedzią.

Teksty przychodziły błyskawicznie.

Nie możesz po prostu ukraść nam samochodu.
Potrzebujemy go do pracy.
Nie mamy pieniędzy na kolejny.
Jesteś okropnym człowiekiem.

Wiadomość od Connora dotarła jako ostatnia.

Jesteś kompletnym potworem. Nie zawracaj sobie głowy przychodzeniem na mój ślub.

Przyglądałem się temu przez sekundę, po czym wybuchnąłem śmiechem.

Jakbym miała jeszcze kiedyś stanąć przed nimi i udawać, że jesteśmy rodziną.

Zablokowałem wszystkie ich numery.