„Wyluzuj! Chcę, żeby główna sypialnia została wyremontowana, jak tylko wprowadzimy się do twojego nowego, luksusowego domu” – oznajmiła podczas niedzielnego brunchu. Mój brat tylko się uśmiechnął. „To sprawiedliwe – będziemy tam mieszkać na stałe”. Wszyscy się śmiali. Dwadzieścia cztery godziny później mama zadzwoniła do mnie w panice: „O mój Boże… co ona czyta do kamery?!”.

Potem do niej zadzwoniłem.

Odebrała po drugim dzwonku, zbyt radośnie. „Hej, siostro!”

„Zdejmij to” – powiedziałem.

„Nie da się usunąć transmisji na żywo” – powiedziała, jakby tłumaczyła grawitację. „O to właśnie chodzi. To autentyczne”.

„Przestań udostępniać moje prywatne dane” – powiedziałem. „Przestań mówić o moim domu, jakby należał do ciebie”.

Zapadła cisza, a potem jej głos się wyostrzył. „Sprawiasz, że to jest dziwne”.

„Dziwnie było, kiedy pokazałeś moje liczby kamerze” – powiedziałem.

Westchnęła, jakbym była wyczerpana. „Kupujesz luksusowy dom, podczas gdy twoja rodzina się kręci”.

„Ja też się śpieszyłem” – powiedziałem.

„Masz energię głównego bohatera” – powiedziała. „Chodźmy. Liam już znalazł projektanta wnętrz. Możemy zrobić z głównego apartamentu istne szaleństwo. Będzie super”.

„Nie” – powiedziałem.

Roześmiała się, i to wcale nie było słodkie. „Siostro, musisz odpuścić kontrolę”.

„Tak” – powiedziałem. „Przestaję być twoją siatką bezpieczeństwa”.

Zamilkła. Potem warknęła: „Dobrze” i się rozłączyła, jakby chciała mnie ukarać nieobecnością.

Chwilę później mój telefon zawibrował.

To był Liam: Wyluzuj. Sprawiasz, że ludzie czują się niekomfortowo.

Nie odpowiedziałem.

Zamiast tego otworzyłem laptopa i zacząłem sporządzać zupełnie inny rodzaj listy.

To nie jest lista kosztów. To nie jest lista mebli.

Lista granic.

Napisałem SMS-a do znajomego ze studiów, który poszedł na prawo. Nie dlatego, że chciałem dramatu. Bo chciałem jasności.

Zadzwoniła do mnie tego wieczoru i słuchała, nie przerywając. Kiedy skończyłem, odetchnęła i powiedziała: „Dobra. Nie musisz walczyć online. Musisz tylko przestać dawać im dostęp”.

„Już powiedziałem nie” – powiedziałem.

„I oni to usłyszeli” – powiedziała. „Po prostu tego nie akceptują. To jest różnica”.

Następnego ranka wydrukowałem trzy strony: prostą pisemną prośbę o zaprzestanie wykorzystywania moich prywatnych danych, jednostronicowy regulamin dla gości, w którym jasno opisano oczekiwania, oraz listę zatytułowaną NA CO MAM SOBIE POZWOLIĆ, BEZ POPADNIĘCIA W DÓŁ.

Kiedy ludzie traktują cię jak zasób, przynosisz papier. Nie dlatego, że chcesz być obojętny. Bo chcesz być zrozumiany.

Tego popołudnia mama napisała do mnie SMS-a: „Czy możemy usiąść? Myślę, że musimy ustalić oczekiwania. Kocham cię”.

Ona pisze „kocham cię” na początku, kiedy myśli, że się wkurzę.

Powiedziałem, że tak. Wybrałem termin.

Spotkaliśmy się w jej mieszkaniu, bo mama lubi podsycać napięcie jedzeniem. Przygotowała zapiekankę i położyła na stole sześć łyżek, jakby były neutralne. Telewizor był wyciszony, stary zwyczaj z czasów, gdy kłótnie były tylko muzyką w tle.

Brandon i Liam przybyli z dziesięciominutowym opóźnieniem z torbą i lampą pierścieniową.

„Zakaz filmowania” – powiedziałem przy drzwiach.

Liam nadąsał się. „Zabijasz ten kanał”.

Mama uciszyła go chlebem. „Po prostu porozmawiajmy” – powiedziała błagalnym wzrokiem.

Usiadłem i położyłem teczkę na stole. Moje ręce były spokojne. Żołądek nie, ale ręce tak.

„Podstawowe zasady” – powiedziałem. „Krótko. Wyraźnie”.

Brandon odchyliła się do tyłu, jakby przeprowadzała wywiad. „Dobrze” – powiedziała. „Idź”.

Przesunąłem pierwszą stronę do przodu.