Moja nowa synowa krzyknęła: „On nie jest moim dzieckiem!” i zabroniła mojemu wnukowi brać udziału w zdjęciach ślubnych, więc wkroczyłam, żeby pokazać wszystkim, kim ona naprawdę jest.

„Chcę to dać pannie Wendy” – mruknął. „Żeby wiedziała, że cieszę się, że zostanie moją nową mamą”.

Prawie mu powiedziałam, żeby tego nie robił. Prawie powiedziałam mu, żeby zachował ten kwiat dla kogoś, kto na niego zasługuje.

Ale nie zrobiłem tego. Po prostu pocałowałem go w czoło i powiedziałem: „Jesteś taki słodki, mój wnuku”.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, Wendy od razu nas zauważyła. Jej twarz nie drgnęła, ale jej wzrok stwardniał.

Szybkim krokiem przeszła przez podwórze i odciągnęła mnie na bok.

„Dlaczego on tu jest?” gwizdła cicho, ale rozpaczliwie.

„Przyszedł tu po swojego ojca” – powiedziałem spokojnie jak zawsze.

„Rozmawialiśmy o tym” – powiedziała. „Obiecałeś, że go nie zabierzesz”.

„Nigdy nie obiecałem” – odpowiedziałem. „Powiedziałeś mi, czego chcesz. Nigdy się nie zgodziłem”.

„Mówię poważnie, Margaret” – powiedziała. „Nie powinien tu być. To nie jest przyjęcie dla dzieci. To mój dzień”.

„A on jest synem Matthew” – powiedziałem. „To czyni go częścią tego dnia, czy ci się to podoba, czy nie”.

Skrzyżowała ramiona. „No cóż, nie oczekuj, że będę mu robić zdjęcia ani że będę siedzieć na przyjęciu. Nie będę udawać, że jest częścią czegoś, czym nie jest”.

Poczułem, jak paznokcie wbijają mi się w dłoń. Ale się uśmiechnąłem.

„Oczywiście, kochanie. Nie róbmy scen.”