W Wigilię było -10°C, a tata zamknął drzwi wejściowe. Stałem sam na zewnątrz w mroźną noc, otoczony padającym śniegiem… tylko dlatego, że „odważyłem się” odpyskować mu przy kolacji. Zadrżałem, patrząc, jak otwierają prezenty przez zaparowane, pokryte szronem okno, a moje palce powoli robiły się fioletowe. Godzinę później przed domem zajechała czarna limuzyna. Babcia, o której cała moja rodzina zawsze mówiła mi, że nie żyje, nagle wysiadła. Spojrzała na mnie drżącego z zimna, zerknęła na dom i powiedziała tylko jedno słowo: „Zburzyć”.

eby dostrzec nową władzę”.

Gdy szliśmy w stronę sali balowej, usłyszałem Marcusa szepczącego coś gorączkowo do radia.

„Sytuacja zgodna z przepisami” – powiedział. „Woźna… jej nie ma… Po prostu ją przepuść. Przepuść wszystko”.

Drzwi wielkiej sali balowej się otworzyły.

W środku, pod ogromnymi kryształowymi żyrandolami, kłębiło się pięciuset przedstawicieli elity Seattle. Kieliszki szampana odbijały światło. Orkiestra grała na żywo coś gustownego i drogiego.

Muzyka ucichła, a potem ucichła całkowicie, gdy ludzie zwrócili się w stronę wejścia.

Cisza rozeszła się jak fala.

„Kto to jest?”

„Czy to Versace?”

„Przyjechała z burmistrzem”.

Richard i Margaret Harrison stali nieruchomo przy stole prezydialnym.

Kieliszek do szampana wypadł Richardowi z ręki i roztrzaskał się o marmurową podłogę.

Margaret zacisnęła dłoń na krawędzi stołu tak mocno, że aż zbielały jej kostki, a jej idealnie opanowana twarz popękała jak porcelana.

“Mama!”

Emma wyrwała się od stołu dziadków, jej szmaragdowozielona sukienka wirowała wokół jej kolan, gdy biegła przez salę balową.

Nie przejmowała się tym, że wszyscy się gapią.

Nie przejmowała się tym, że dziadkowie gestykulowali gorączkowo, domagając się jej powrotu.

Rzuciła mi się w ramiona.

„Wyglądasz pięknie, mamo” – wyszeptała mi w ramię. „Jak królowa”.