W wieku 65 lat pracowałam na trzech etatach jednocześnie, żeby opłacić studia medyczne mojego syna. W dniu, w którym ukończył studia, przedstawił inną kobietę jako swoją matkę. „To moja matka, osoba odpowiedzialna za to, kim jestem dzisiaj” – z dumą powiedział znajomym. A ja – jego biologiczna matka – po prostu stałam obok niego w milczeniu.

„Nikt nie próbował niczego kupić, Harrison” – powiedziała ostro. „Próbowaliśmy pomóc obiecującemu młodemu człowiekowi – a to powinien był zrobić jego prawdziwy ojciec”.

„To bez sensu” – powiedziałem, podnosząc się z miejsca. „Harrison nigdy w życiu nie wziął na siebie odpowiedzialności za nic. Nie zacznie teraz”.

Harrison obrócił się do mnie z okrutnym uśmiechem.

„A skoro już o odpowiedzialności mowa, Holly” – powiedział – „to dlaczego nie zdradzisz im swojego małego sekretu i tego, dlaczego tak naprawdę odszedłem?”

W pokoju zapadła cisza. Poczułem, jak moje serce zaczyna walić.

„Mamo?” Oliver spojrzał na mnie zdezorientowany.

Uśmiech Harrisona stał się szerszy.

„Widzisz, Richard?” – powiedział. „Historia, którą opowiada Holly, nie jest do końca kompletna. Lubi przedstawiać siebie jako męczennicę – porzuconą żonę, która poświęciła wszystko dla syna. Ale nigdy nie wspomina prawdziwego powodu, dla którego odszedłem”.

„Nie” – szepnęłam.

„Holly miała romans” – oznajmił triumfalnie Harrison. „Z moją najlepszą przyjaciółką. To ja ich znalazłem razem. Dlatego odszedłem – bo ona pierwsza mnie zdradziła”.

Zamknąłem na chwilę oczy, czując ciężar tajemnicy, którą nosiłem w sobie przez dziesięciolecia.

„Mamo” – powiedział Oliver niepewnym głosem. „Czy to prawda?”

Spojrzałem na syna, zobaczyłem w jego oczach zmieszanie i ból.

„Tak… i nie” – powiedziałam cicho. „Miałam związek z Thomasem. Ale to nie był romans”.

„Co to znaczy?” zapytała łagodnie Amber.

Wziąłem głęboki oddech.

„Harrison i ja byliśmy już w separacji, kiedy poznałam Thomasa” – powiedziałam. „Harrison odszedł od nas po opróżnieniu naszego konta bankowego – nie po raz pierwszy. Nie było go przez trzy miesiące. Ani słowa. Ani pieniędzy. Nic. Myślałam, że odszedł na dobre”.

„Separacja to nie rozwód” – wtrącił Harrison. „Nadal byłaś moją żoną”.

„Żonę, którą porzuciłeś” – odpowiedziałem. „Wraz z twoim pięcioletnim synem”.

Odwróciłem się do Olivera.

„Thomas był miły” – powiedziałam. „Zrównoważony. Wszystko, czego twój ojciec nie był. Pomógł nam, kiedy nic nie mieliśmy, i tak, zakochałam się w nim. Po raz pierwszy pomyślałam, że możemy mieć szansę na normalne życie”.

„Co się potem stało?” zapytał Oliver.

„Twój ojciec wrócił” – powiedziałam po prostu. „Dowiedział się o Thomasie i wpadł we wściekłość. Groził, że cię ode mnie odbierze – powiedział, że żaden sędzia nie przyzna opieki „cudzołożnicy”. Byłam przerażona. Nie mieliśmy pieniędzy na batalię sądową, a w tamtych czasach sądy często faworyzowały ojców, nawet tych nieobecnych. Więc…”

„Więc wybrałeś mnie zamiast Thomasa” – Oliver powiedział powoli, zaczynając rozumieć.

Skinąłem głową.

„Thomas chciał, żebyśmy się kłócili” – powiedziałem. „Ale nie mogłem ryzykować, że cię stracę. Więc z nim zerwałem. A potem, tydzień później, twój ojciec i tak odszedł. Tym razem na dobre – a przynajmniej tak mi się zdawało”.

Harrison prychnął.

„Znów grasz ofiarę, Holly. Dotykasz.”