„W TWOIM NAPOJU SĄ NARKOTYKI” – WYSZEPTAŁA KELNERKA – I MILIARDER W KOŃCU WYRAŹNIE ZOBACZYŁ KOBIETĘ PRZED SOBĄ

„Javier” – powiedziała, śmiejąc się i dotykając jego nadgarstka – „robisz wielką aferę z niczego. To jest idealne”.

Odwrócił się do niej z pobłażliwym uśmiechem.

„Pozwól mi na tę przysługę” – powiedział. „Wiesz, jaki jestem wymagający”.

Sommelier zawahał się, ale skinął głową.

“Oczywiście, proszę pana.”

„A skoro już przy tym jesteśmy” – dodał spokojnie Javier – „proszę przynieść tę szklankę do baru. Chcę ją zbadać. To tylko rutynowa kontrola jakości”.

Słowo   „analizowano”   wywołało efekt spadającego talerza.

Uśmiech Liany zamarł.

„Co?” powiedziała cicho. „Dlaczego miałbyś…”

Javier odchylił się na krześle.

„Ponieważ” – odpowiedział spokojnie – „ktoś mnie właśnie ostrzegł, że w moim napoju mogą być narkotyki”.

Przy stole zapadła cisza.

Rozmowy wokół ucichły. Widelce zawisły w powietrzu. Kwartetowi umknęła jedna nuta.

Liana roześmiała się zbyt głośno.

„O mój Boże, to śmieszne” – powiedziała. „Kto powiedziałby coś tak niedorzecznego?”

Javier nie odpowiedział.

Patrzył na nią.

Kiedy moneta obróciła się przeciwko niej

Kilka minut później przybył kierownik restauracji. Potem ochrona. Potem, dyskretnie, dwóch mężczyzn w ciemnych garniturach, których Javier od razu rozpoznał.

Prywatni detektywi.

Liana straciła wszelkie kolory.

„Javier” – mruknęła, pochylając się ku niemu – „zawstydzasz mnie”.

W końcu spojrzał jej prosto w oczy.

„Nie” – powiedział spokojnie. „Zrobiłeś z siebie głupca”.

Sommelier wrócił blady.

„Proszę pana” – powiedział spokojnie – „znaleźliśmy w szkle ślady silnego środka uspokajającego. Leku na receptę”.

Pokój eksplodował.

Westchnienia. Szepty. Rozłączono telefony. Krzesła skrzypiały, odsuwając się do tyłu.

Liana gwałtownie wstała.

„To pomyłka!” krzyknęła. „Próbują mnie oszukać!”

Javier podniósł się powoli, narzucając swoją dominację w pomieszczeniu, nie podnosząc głosu.

„Nie ma mowy o pomyłce” – powiedział. „Bo to nie pierwszy raz”.

Gestem wskazał na śledczych.

„Panowie?”

Jeden z nich zrobił krok naprzód.

„Monitorujemy podejrzane działania medyczne i prawne związane z panią Lianą Ríos” – oświadczył jasno. „W tym komunikację z prywatnym lekarzem i projekty dokumentów prawnych stwierdzających u pana Monteiro niepoczytalność”.

Znów zapadła cisza, niczym werdykt.

Usta Liany się otworzyły. Potem znów się zamknęły.

„Przeszukałeś moje rzeczy?” syknęła do Javiera.

„Nie” – odpowiedział. „Nie doceniłeś mojej ostrożności”.

Ostateczny cios

Javier odwrócił się w stronę pokoju.

„Miałem jutro podpisać intercyzę” – powiedział. „Na szczęście przeczytałem ją uważnie”.

Wymachiwał teczką.

„Istniała klauzula stanowiąca, że ​​w przypadku uznania mnie za niezdolnego do pracy z przyczyn medycznych, przejdę na pełną kontrolę nad moim majątkiem”.

Odwrócił się do Liany.

„Nie zamierzałaś mnie poślubić” – powiedział cicho. „Zamierzałaś mnie posiąść”.

Ochroniarze podeszli bliżej.

Głos Liany załamał się.

„Javier, proszę. Możemy o tym porozmawiać. Nie rozumiesz…”

Przerwał jej.

„Och, całkowicie rozumiem” – powiedział. „Ta kelnerka uratowała mi życie”.