O godzinie 3:07 rano szpital Mercy General nie sprawiał wrażenia miejsca, w którym można ratować ludzi.

Mieli wrażenie, jakby połknęła ich maszyna.

Oddział ortopedyczny był długą, białą gardzielą – sterylne ściany, zielone światła awaryjne, cichy, nieustanny szum wentylacji. Nawet znaki wyjścia wyglądały na zmęczone, migocząc, jakby próbowały się obudzić mruganiem.

Siedziałam skulona na składanym krześle obok łóżka męża, a kręgosłup bolał mnie tak dotkliwie, że czułam się, jakby moje kości były wypełnione mokrym piaskiem. Bałam się przesunąć ciężar ciała, bo każdy, nawet najcichszy skrzyp krzesła, wywoływał u Michaela grymas przez sen.

Michael — mój mąż — leżał na plecach z obiema nogami w grubych gipsach i zawieszonymi na trakcji, przy czym liny i bloczki ułożone były niczym średniowieczne narzędzia karne zamaskowane jako współczesne lekarstwa.

Wyglądał bezradnie.

Wyglądał na załamanego.

Wyglądałem jak coś, co szpital zapomniał wypisać.

Nazywam się Emily Brennan. Mam trzydzieści lat. Jestem księgową śledczą. Moim zadaniem jest analizowanie liczb i dostrzeganie tego, co inni przeoczają – wzorców, nieścisłości, kłamstw ukrytych w przejrzystych raportach.

Jednak żadne z moich szkoleń nie przygotowało mnie do przeprowadzenia audytu, jakiego nie da się przeprowadzić za pomocą arkuszy kalkulacyjnych.

Małżeństwo.

Michael jęknął cicho. Twarz mu się ściągnęła. Pot perlił mu się na czole.

Wstałam tak gwałtownie, że nogi zaczęły mnie mrowić, jakbym miała drętwieć na stojąco. Nalałam ciepłej wody do papierowego kubka, włożyłam słomkę i przystawiłam mu do ust.

„Mike” – szepnąłem. „Pij powoli. To pomoże”.

Jego powieki zatrzepotały. Jego oczy – zazwyczaj łagodne, zazwyczaj spokojne – otworzyły się, nabiegłe krwią i szkliste.

„Emily” – wychrypiał. „To dla ciebie za trudne”.

Wymusiłem uśmiech, jakbym przyklejał go sobie do twarzy.

„Nie” – powiedziałem cicho. „Jesteśmy małżeństwem. Silniejszy pomaga słabszemu. Teraz jesteś w stanie spoczynku. Więc jestem tutaj”.

Przełknął ślinę, skrzywił się, a potem wyszeptał: „Byłem nieostrożny. Teraz musisz wziąć wolne w pracy. Nie powinieneś tego robić”.

Brzmiał jak człowiek tonący w poczuciu winy.