W noc poślubną schowałam się pod łóżkiem, żeby zrobić mężowi psikusa, ale ktoś inny wszedł pod łóżko…

Pewnego wieczoru mój ojciec przekonał mnie, żebym poszedł na galę charytatywną na rzecz sztuki.

Nie chciałem iść. Nienawidziłem tych wydarzeń: wymuszonych uśmiechów, wygórowanego szampana i ludzi, którzy namawiali mnie do robienia interesów.

„Tylko godzinka, Val” – powiedział tata, poprawiając smoking. „To dla orkiestry symfonicznej. Przecież uwielbiasz orkiestrę symfoniczną”.

Więc poszedłem.

Siedziałem w kącie z butelką wody gazowanej w ręku, sprawdzając pocztę na telefonie i czekając, aż minie rozsądna ilość czasu, zanim będę mógł się wymknąć.

„Wygląda na to, że wolałbyś, żeby wyrwano ci ząb leczony kanałowo” – powiedział głos obok mnie.

Zesztywniałam. Moja maska ​​Królowej Lodu nagle wskoczyła na swoje miejsce.

Odwróciłem się powoli.

Stał tam mężczyzna: wysoki, barczysty, ubrany w dobrze skrojony, ale lekko znoszony smoking. Jego czarne włosy były potargane, a oczy miały ciepły bursztynowy kolor.

„Właściwie” – powiedziałem chłodno – „wolałbym audyt. Leczenie kanałowe trwa za długo”.

Zaśmiał się. Nie był to sztywny śmiech. To był głęboki, szczery śmiech, który zmarszczył kąciki jego oczu.

„Jestem Marshall” – powiedział, wyciągając rękę. „Jestem architektem, który zaprojektował nowe skrzydło muzeum. Obecnie ukrywam się przed darczyńcą, który chce omówić feng shui toalet”.

Zawahałem się, po czym uścisnąłem mu dłoń. Jego uścisk był mocny, ciepły i szorstki. Z odciskami włącznie. To były ręce, które pracowały, a nie tylko te, które podpisywały czeki.

„Valerie” – powiedziałem krótko.

„Valerie” – powtórzył. „No cóż, Valerie, skoro się ukrywamy, chciałabyś zobaczyć coś niesamowitego? Akustyka w głównej sali jest niesamowita, kiedy jest pusta”.

Mimo moich obaw, poszedłem za nim.

Wślizgnęliśmy się do głównej sali koncertowej w przerwie kwartetu. Scena była pusta, z wyjątkiem długiego fortepianu koncertowego.

„Proszę bardzo” – powiedział Marshall, wskazując na fortepian. „Widziałem, jak drżały ci palce, kiedy grał kwartet. Grasz, prawda?”

„Od lat nie występowałem publicznie”.

„Tu nie ma publiczności. Tylko ja i duchy Mozarta”.

Usiadłem.

Dotknąłem klawiszy.

I grałem.

Zagrałem nokturn przesiąknięty nostalgią i smutkiem. Muzyka narastała, wypełniając ogromną, pustą salę, rezonując na drewnie i aksamicie.

Zamknąłem oczy, zapominając gdzie jestem, zapominając o zdradzie, zapominając o strachu.

Gdy skończyłem, zapadła ciężka cisza.

Otworzyłem oczy.

Marshall obserwował mnie.

Nie patrzył na moją biżuterię. Nie patrzył na moją sukienkę.

Spojrzał na mnie z wyrazem czystego zdumienia.

„To było…” – zaczął głosem ochrypłym od emocji. „To była najsmutniejsza i najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek słyszałem. Kto cię skrzywdził, Valerie?”

Pytanie było tak bezpośrednie i niespodziewane, że aż się wzdrygnąłem.

„To nie twoja sprawa” – odparłem, gwałtownie wstając. Ściany się odbudowały. „Muszę iść”.

„Czekaj!” – krzyknął, gdy pospiesznie schodziłem ze sceny. „Zabiorę cię na kolację. Prawdziwą kolację, a nie te małe przekąski”.

„Nie” – powiedziałam, przyspieszając kroku. „Nie chodzę z chłopakami”.

„Nie szukam randki” – powiedział, biegnąc, żeby go dogonić. „Chcę poznać kogoś, kto potrafi sprawić, że fortepian tak płacze”.

Zatrzymałem się.

Spojrzałem na niego. Wydawał się szczery.

Ale Preston też wydawał się szczery. Preston podniósł mój brudny portfel. Preston zawiózł mnie do pracy.

„Nie mogę” – wyszeptałem. „Naprawdę nie mogę”.

Uciekłam z gali niczym Kopciuszek, ale zamiast zostawić za sobą szklany pantofelek, zostawiłam za sobą pierwszą rysę na mojej zbroi.

Marshall się nie poddał.

Nie wysłał ani kwiatów, ani biżuterii.

Następnego dnia do mojego biura dotarła paczka. Był to zbiór rzadkich partytur – mało znanych utworów XIX-wiecznych kompozytorek.

W notatce napisano: „Za muzykę. Bez warunków. –M.”

Odtworzyłem okładkę książki.

Bez zobowiązań.

Może, ale to tylko może, mógłbym odpuścić.

Marshallowi zajęło sześć miesięcy przekonanie mnie do wspólnej kolacji. Sześć miesięcy nieformalnych spotkań przy kawie, podczas których rozmawialiśmy o architekturze i inżynierii lądowej. Sześć miesięcy, podczas których wielokrotnie udowadniał mi, że mój status społeczny go nie interesuje.

Przez pierwsze trzy miesiące nie wiedział, kim jest mój ojciec. Myślał, że jestem po prostu starszym dyrektorem.

Gdy w końcu dowiedział się, że jestem  Valerie  Smith Vanderbilt, dziedziczką Titana, jego reakcja nie była pełna entuzjazmu.

To było denerwujące.

„Świetnie” – mruknął, opierając głowę o stół w restauracji, którą odwiedzaliśmy. „Teraz muszę się martwić, że ludzie pomyślą, że jestem darmozjadem. Czy zdajesz sobie sprawę, jak trudno jest kupić prezent urodzinowy dla kobiety, która mogłaby kupić cały kraj?”

„Nie potrzebuję żadnych prezentów” – powiedziałem, przyglądając się jej uważnie.

„Dostaniesz ręcznie rzeźbiony domek dla ptaków” – mruknął. „Bo to jedyna rzecz, którą potrafię zrobić, a której nie da się kupić”.

I tak też zrobił.

Wyrzeźbił mi budkę dla ptaków. Była krzywa, a farba nierówna. Ale postawiłem ją na kominku, obok wazonów z epoki Ming.

Był to najcenniejszy przedmiot w pokoju.

Prawdziwym wyzwaniem okazało się zaproszenie mnie do poznania jego rodziny.