W noc poślubną schowałam się pod łóżkiem, żeby zrobić mężowi psikusa, ale ktoś inny wszedł pod łóżko…

„Ty… ty go wrobiłeś. To się nie utrzyma w sądzie!”

„Och, to wystarczy” – powiedziałem. „Moja prawniczka Justine – wiesz, ta, którą nazywałeś „tanią prawniczką” – przyjaciółka, jest w rzeczywistości starszym partnerem w Darby and Associates. Sprawiła, że ​​ten dokument jest niepodważalny”.

„I co z tego!” krzyknęła Kendra. „Preston i tak cię zostawia. Kocha mnie. Założymy rodzinę, a ty zostaniesz sama z kotami”.

“Naprawdę?” zapytałem ze śmiechem.

„Preston, powiedz im, skąd wziąłeś pieniądze na samochód Kendry, nową sukienkę Brendy i ten „zwrot kosztów ślubu”!”

Preston obficie się pocił.

„Ja… zachowałem to na moje zamówienie.”

„Nie” – powiedziałem. „Ukradłeś pieniądze z kont Titan Construction. Zawyżyłeś faktury. Myślałeś, że nikt tego nie zauważy, bo Titan to ogromna firma”.

„I co z tego?” krzyknęła Brenda. „Tytan nie wie”.

Ruszyłem w stronę drzwi.

Położyłem rękę na klamce.

„To jest najzabawniejsze” – powiedziałem, odwracając się do nich. „Naprawdę nie sprawdziliście przeszłości, prawda? Po prostu założyliście, że Valerie to po prostu Valerie”.

„O czym mówisz?” mruknął Preston.

„Moje nazwisko to nie po prostu Smith” – powiedziałem. „To Smith-Vanderbilt. Mój ojciec to Robert Smith, prezes i właściciel Titan Construction”.

Tym razem cisza była ciężka. To był dźwięk trzech światów zderzających się i rozpadających jednocześnie.

Brenda chwyciła się krawędzi stołu, aby utrzymać równowagę.

„Nie. To kłamstwo. Twój ojciec jest na emeryturze na Florydzie. Teraz jest na Florydzie.”

Skinąłem głową.

„Na swoim jachcie”.

Preston wyglądał, jakby miał zemdleć. Okradł ojca swojej żony. Dziedziczkę firmy, w której pracował, nazywał „kaszlem”.

“Ty… ty jesteś dziedziczką?” wyjąkał Preston.

„Tak” – odpowiedziałem. „A jedynym powodem, dla którego cię od razu nie zwolniłem, było to, że chciałem zobaczyć, jak daleko zaszła korupcja. I szczerze mówiąc, jesteś zepsuty do szpiku kości”.

„Valerie, kochanie” – powiedział Preston, robiąc krok do przodu z uniesionymi rękami. „Czekaj, czekaj. Możemy to wyjaśnić. Po pierwsze, zgubiłem się. Mama kazała mi…”

“Nie ośmielaj się oskarżać swojej matki!” krzyknęła Brenda, ale jej oczy szukały drogi ucieczki.

„Za późno na wyjaśnienia” – powiedziałem. „Mam dowód defraudacji. Mam nagranie audio twojego spisku, żeby mnie oszukać. Mam dowód twojego cudzołóstwa”.

Stuknąłem w mikrofon.

„Abyśmy wszyscy byli na tej samej stronie” – powiedziałam, a mój głos zniżył się do szeptu, który rozniósł się echem po pokoju – „chcę, żebyś usłyszał dokładnie to samo, co ja słyszałam w noc mojego ślubu, żebyś wiedział, że nie chowałam się pod łóżkiem bez powodu”.

Wyjąłem telefon i podłączyłem go do głośnika Bluetooth.

Pokój wypełnił się pasożytami.

A potem rozległ się głos Brendy, głośny i wyraźny.

„Ta dziewczyna to prostaczka. Zamierzamy wziąć to mieszkanie. Ona nie ma pojęcia, że ​​jest tylko pionkiem”.

Brenda zasłoniła uszy.

Kendra zaczęła płakać.

Preston opadł na fotel i ukrył głowę w dłoniach.

Ale to nie był koniec.

Nagrywanie było kontynuowane.

Mój głos z przeszłości — przerażony, ukryty pod łóżkiem — ucichł, ale głos Brendy wypełnił jadalnię toksyczną wyrazistością.

„Zamierzamy przejąć mieszkanie. Ona nie ma pojęcia, że ​​jest tylko statystką”.

Preston zdawał się kurczyć. Skulił się w fotelu, a jego twarz przypominała poszarzałą maskę.

Kendra zaczęła teraz szlochać, wydając głośne, nieestetyczne westchnienia, przez które tusz do rzęs spływał jej po policzkach.

Ale Brenda, nawet w tym momencie, osaczona jak szczur, próbowała pokazać zęby.

„Wyłącz to!” krzyknęła Brenda, chwytając telefon. „To nielegalne! Nie można nagrywać ludzi bez ich zgody! To niedopuszczalne!”

Wyrwałem jej telefon z rąk zanim zdążyła do niego dosięgnąć, dzięki jej szponiastym dłoniom.

„Właściwie, Brenda” – powiedziałem, a mój głos wzniósł się ponad chaos – „Georgia to stan, w którym wymagana jest zgoda tylko jednej ze stron. Dopóki choć jedna osoba w rozmowie wie, że jest nagrywana – ja – jest to całkowicie legalne i całkowicie dozwolone”.

Drzwi wejściowe, które przed chwilą odblokowałem zdalnie, nagle się otworzyły.

Ciężkie buty rozbrzmiewały na parkiecie.

Niebieskie światła migały przez przednie okno i odbijały się od ścian mieszkania, które ich zdaniem należało do nich.

Justine weszła pierwsza. Tym razem nie miała na sobie piżamy. Miała na sobie nienaganny antracytowy garnitur i trzymała skórzany składany nóż jak broń.

Za nią stało dwóch umundurowanych funkcjonariuszy i detektyw, którego rozpoznałem, członek zespołu ochrony mojego ojca: detektyw Miller, który pracował w wydziale zajmującym się oszustwami.

„Preston Ramos” – oznajmił detektyw Miller donośnym głosem. – „Jesteś aresztowany”.

Preston szybko wstał, przewracając krzesło.

„Aresztowanie?! Za co? Nic nie zrobiłem! To awantura domowa…”

„Nie chodzi o cudzołóstwo” – powiedziała Justine, robiąc krok naprzód z zapierającym dech w piersiach uśmiechem – „choć to ważny powód, żeby natychmiast złożyć pozew rozwodowy, który akurat mam gotowy”.

„Nie. Jesteś aresztowany za rozbój z bronią w ręku, defraudację środków publicznych i oszustwo na szkodę Titan Construction”.

“CO?!” pisnął Preston.

„Sprawdziliśmy twoje konta, Preston” – powiedziałem, opierając się o stół. „Nie tylko wydałeś swoje prowizje. Założyłeś trzy fałszywe konta dostawców pod nazwą BR Consulting – zakładam, że Brenda Ramos Consulting. Zatwierdziłeś faktury za sprzęt, który nigdy nie został dostarczony do zakładów Titan. Tylko w ciągu ostatnich sześciu miesięcy przywłaszczyłeś sobie ponad 50 000 dolarów”.

Brenda zbladła.

„Na początku nie wiedziałem, skąd wzięły się te pieniądze. Powiedział mi, że to premia!”

„Czeki zostały wpłacone bezpośrednio na pani konto osobiste, pani Ramos” – powiedział inspektor Miller, wyciągając kajdanki. „Mamy również dowody na to, że poinstruowała go pani SMS-em, jak zorganizować wpłaty, aby uniknąć zainteresowania organów podatkowych. To czyni panią współsprawczynią i współsprawcą prania pieniędzy”.

„Nie!” krzyknęła Brenda, gdy policjant podszedł do niej. „Jestem szanowaną kobietą! Nie możesz mnie tknąć! Odejdź!”

Agenta nie interesował jego status społeczny.

Obrócił go.

Dźwięk zatrzaskiwanych kajdanek był najpiękniejszą muzyką, jaką kiedykolwiek słyszałem.

„Preston!” jęknęła Kendra, trzymając się za brzuch. „Zrób coś! Mówiłeś, że się nami zajmiesz!”

Preston spojrzał na Kendrę, potem na swoją matkę, a potem na mnie. Policjanci skuli go kajdankami, ściskając mu ręce za plecami.

„Valerie” – błagał, a łzy spływały mu po twarzy. „Valerie, proszę, porozmawiaj z ojcem. Powiedz mu, żeby wycofał zarzuty. Podpiszę wszystko, czego chcesz. Wyjadę z miasta. Nie pozwól mi trafić do więzienia. Boję się więzienia, Val. Wiesz, że mam astmę”.

Obejrzałem to.

Naprawdę to obejrzałem.

Przystojna twarz, w której się zakochałem, teraz wydawała się żałosna. Słaby mężczyzna, który próbował zagrać w grę siłową i przegrał.

„Przykro mi, Preston” – powiedziałem cicho. „Ale owsianka nie powstrzyma śledztwa. Sam się o to prosiłeś”.

Gdy ciągnęli go w stronę drzwi, spojrzał na mnie po raz ostatni. Jego poczucie wyższości zniknęło, zastąpione absolutnym przerażeniem.

Brenda wciąż krzyczała o swoich prawach, twierdząc, że to był błąd, że „znała burmistrza”. Co nie było prawdą.

Justine dała mi teczkę, papiery rozwodowe i nakaz eksmisji lokatorów bez prawa i tytułu własności.