Uderzył mnie w restauracji w naszą rocznicę – więc zostawiłam mu rachunek, którego nigdy nie zapomni… CH2

Dalila,

Miałeś rację, że odszedłeś. Zawsze miałeś. Straciłem wszystko przez siebie, nie przez ciebie. Teraz chodzę na terapię. Nie żeby to miało znaczenie. Wiem, że nie cofnę tego, co zrobiłem.

Nie musisz odpowiadać. Chciałem tylko powiedzieć, że mi przykro.

– Dotacja

Starannie złożyłem list i położyłem go na blacie w kuchni.
Czy mu uwierzyłem? Może. Czy to miało znaczenie? Nie.

Przebaczenie nie było już jego sprawą. Chodziło o odzyskanie tej części mnie, która kiedyś potrzebowała jego akceptacji.

Nigdy nie odpisałam.
Ale też nie wyrzuciłam listu.
Został w szufladzie – nie na pamiątkę, ale jako dowód.
Dowód, że wiedział to, co ja wiedziałam od zawsze: czyny mają swoje paragony.

Kilka tygodni później spotkałem Vivien – o zgrozo – na targu rolniczym w centrum miasta.
Stała przy stoisku i kupowała kwiaty, z głową przechyloną w stronę mężczyzny, którego nie znałem.

Przez sekundę prawie przeszedłem obok.
Ale ona mnie zauważyła.

„Delilah” – powiedziała ostrożnie. „Cześć.”

Uśmiechnęłam się do niej uprzejmie. „Vivien.”

Zapadła niezręczna cisza. Potem cicho powiedziała: „Zniszczyłeś go”.

Uniosłem brew. „On sam się zniszczył. Ja tylko zajmowałem się papierkową robotą”.

Skinęła głową, przygryzając wargę. „Chyba też zasłużyłam na to, co mnie spotkało”.

„Prawdopodobnie” – odpowiedziałem szczerze. „Ale nie życzę ci źle. Po prostu chciałbym, żebyś więcej od siebie oczekiwał”.

To ją zaskoczyło.
Wyglądała, jakby miała się rozpłakać – po czym skinęła głową, ściskając bukiet jak koło ratunkowe.

Odchodząc, zrozumiałem, że mówię poważnie.
Nie chciałem już zemsty.
Pragnąłem pokoju – nawet dla tych, którzy nigdy na niego nie zasłużyli.

Rian nalegała, żebyśmy świętowali szósty miesiąc mojego nowego życia.
Zarezerwowała stolik w tej samej restauracji – Lucato Noir .

Zawahałem się, kiedy mi to powiedziała. „Żartujesz”.

„Nie. Koło się zamknęło. Musisz odzyskać scenę.”

W piątek wróciłam więc do tej samej złocisto oświetlonej jadalni, w której wszystko legło w gruzach.
Te same żyrandole, ta sama pościel, nawet ten sam pianista.
Tylko tym razem nie drżałam.