Tydzień, w którym moja siostra wycofała mnie ze swojego ślubu, dom zaczął się rozpadać, a ja w końcu przestałem sam go podtrzymywać

Piec kliknął dwa razy i zgasł, jakby uznał, że tego ranka nie zasługujemy na ciepło.

Stałam boso na zimnych płytkach w kuchni, trzymając w jednej ręce organizer na tabletki mojej mamy, a w drugiej rolkę taśmy klejącej, starając się nie otwierać małych plastikowych wieczek, kiedy wnosiłam go na górę. Dom zachowywał się tak, jak to zwykle bywa zimą – skrzypiał w kątach, buczał w otworach wentylacyjnych, wydawał ciche, zmęczone dźwięki, niczym odchrząkujące stare ciało.

Mama spała na fotelu w salonie, z brodą opartą o pierś, a jej kolana były otulone kocem, tak jak ja teraz otulam wszystko: ciasno, schludnie, sprawnie. W telewizorze leciał cichy talk-show, a głośność była ustawiona na tyle wysoko, żeby pokazać, że wciąż uczestniczymy w życiu.

Na stoliku kawowym leżało zaproszenie na ślub, o którym nie powinnam mówić.

Adresatem listu był „Rodzina”, napisany starannie pismem mojej siostry, bo nic tak nie świadczy o miłości, jak niejasne sformułowania i brak imienia.

Odsunęłam kopertę, żeby zrobić miejsce na szklankę wody mamy, a brzeg papieru zahaczył o wilgotny pierścień. Tusz trochę się rozmazał, jakby dom już próbował mnie wymazać z obrazu.

Na górze wentylator w łazience zadrżał, gdy zapaliłam światło. Lustro miało cienką rysę w rogu, którą ciągle chciałam wymienić, ale „planowanie” przerodziło się w hobby, na które nie miałam już czasu.

Wziąłem głęboki oddech, policzyłem poranne tabletki mamy i nasłuchiwałem dźwięku, który podpowiedziałby mi, czy dzisiejszy dzień będzie ciężki, czy po prostu wyczerpujący.

Kaszel.

Nie jest to kaszel dramatyczny. Nie jest to kaszel filmowy.