Syn prezesa zwolnił mnie za to, że nie kandydowałem… Ale potem… CH2

Część trzecia

W poniedziałkowy poranek w biurze zrobiło się inaczej.

Nawet z zewnątrz to wyczuwałem. Byli współpracownicy pisali do mnie niejasne wiadomości: projekty opóźnione, menedżerowie zdezorientowani, klienci niespokojni. Maska autorytetu Adriena opadała, a ludzie zaczynali to zauważać.

W Braxton & Co. śledztwo w sprawie Merricka wybuchło niczym cicha bomba. Nikt nie powiedział tego głośno, ale strach był wszechobecny. Wszyscy wiedzieli, że przetrwanie firmy było uzależnione od tego partnerstwa, a teraz wisiało ono na włosku.

A na tym wątku widniało moje nazwisko.

Adrien oczywiście próbował to przeinaczyć. Zwoływał improwizowane „spotkania negocjacyjne”, na których wykrzykiwał rozkazy, domagał się nadgodzin i bazgrał niedopracowane schematy blokowe na tablicach.

„Ustabilizuj rezultaty” – krzyknął kiedyś, według menedżera, który później zadzwonił do mnie z niedowierzaniem. „Spraw, by projekty były bardziej… synergiczne”.

„Synergia?” – zapytałem, starając się nie śmiać.

„Claire” – powiedziała, zniżając głos. „On nawet nie wie, o co prosi”.

Nie zrobił tego. Adrien uważał, że przywództwo to ilość. Że jeśli będzie wyglądał na wystarczająco pewnego siebie, ludzie pójdą za nim. Ale nie da się oszukać doświadczenia. I nie da się nakazać szacunku.

W połowie tygodnia nawet kadra kierownicza wyższego szczebla zaczęła się niecierpliwić. Przejrzeli jego wytyczne i znaleźli nieścisłości, niedotrzymane terminy i zagrożenia finansowe, których wcześniej nie było.

Pęknięcia nie tylko były teraz widoczne. One się poszerzały.

Tymczasem ja poruszałem się w milczeniu.

Skontaktowałem się z Merrick International, ponownie spokojnie i profesjonalnie. Żadnych gróźb, żadnych oskarżeń. Po prostu powtórzyłem klauzulę ciągłości i przypomniałem, jak bardzo od niej zależą przychody.

„Jeśli zajdzie taka potrzeba, chętnie udzielę wyjaśnień” – odpisałem.

Ta jedna linijka wystarczyła, by przypomnieć im, że stabilność i kompetencja mają swoje imię — moje.

Efekt był natychmiastowy. Merrick jeszcze bardziej wyraził swoje obawy, tym razem kierując list bezpośrednio do prezesa i zarządu.

Adrien nie tylko ośmieszył samego siebie. Postawił na szali dziedzictwo swojego ojca.