Część 1 

Znajomy ból rodzinnych spotkań stał się tak przewidywalny, jak sezonowe dekoracje na stole w jadalni mamy – zawsze idealne, zawsze wyczerpujące i zawsze bolesne. Każde Święto Dziękczynienia w domu Whitakerów odbywało się według starannie przygotowanego scenariusza napisanego przez moją starszą siostrę Jessicę, a wykonywanego przez zespół drugoplanowy złożony z ciotek, wujków i kuzynów, chętnych do oklaskiwania każdego jej sukcesu.

Byłem wyznaczonym komikiem.

„Patrzcie, kto w końcu się pojawił!” – głos Jessiki rozbrzmiał w jadalni, gdy weszłam do środka, wciąż ubrana w granatowy uniform komunikacji miejskiej. „Czy przyjechałaś tu trzema autobusami, czy ktoś cię w tym roku podwiózł?”

Pytanie unosiło się w powietrzu niczym kadzidło – ciężkie, wonne i duszące. Śmiech rozległ się na zawołanie z długiego stołu, przy którym siedziała nasza rodzina, a sztućce błyszczały pod żyrandolem.

Uśmiechnęłam się blado i rzuciłam torebkę na krzesło, które zawsze lądowało w samym rogu mniejszego „stolika dla dzieci”, choć mając trzydzieści dwa lata, dawno przekroczyłam granicę dzieciństwa. „Właściwie to tylko jeden autobus” – powiedziałam. „Korek nie był taki zły”.

„Jeden autobus” – powtórzył kuzyn Mark, szeroko się uśmiechając. „W wieku trzydziestu dwóch lat to prawdziwe zaangażowanie w transport publiczny. Brawo, Sarah”.

Zebrani wybuchnęli znaczącymi chichotami.

Wujek Robert, emerytowany prawnik, który żył występami Jessiki, uniósł w moim kierunku kieliszek z winem. „Za bohaterów transportu publicznego!” – oznajmił. „Ktoś musi utrzymać firmy autobusowe przy życiu!”

Jessica promieniała. Znów była w centrum uwagi i doskonale wiedziała, jak to wykorzystać. Siedziała na czele stołu w biało-złotej sukience od projektanta za 3000 dolarów, którą rozpoznałam z jej posta na Instagramie sprzed dwóch tygodni – z podpisem „Pewność siebie nigdy nie wychodzi z mody”. Jej pierścionek zaręczynowy lśnił, gdy zakładała kosmyk włosów za ucho, a ruch ten był perfekcyjnie wyreżyserowany, by odbijać światło.

„Wiesz, co mówiłam mamie wcześniej?” – zapytała, a jej głos był na tyle głośny, że słychać go było przez cały pokój. „Prawdopodobnie nigdy nie będziesz mieć samochodu. W tym momencie, po co w ogóle zaczynać? I tak byś nie spłacała rat”.

„Prawdopodobnie to prawda” – powiedziałam łagodnie, nakładając sos żurawinowy na talerz. „Samochody są drogie”.

„Drogie?” powtórzyła Jessica ze śmiechem. „Używana Honda Civic jest dla ciebie droga? Wiesz, ile wydałam na moje BMW?”

zobacz więcej na następnej stronie Reklama