Siedziałam z tyłu na pogrzebie mojego męża. Jego najlepszy przyjaciel siedział w pierwszym rzędzie i płakał jak wdowa – aż pastor powiedział: „Jego żona, Elaine”.

Nie drgnęłam, gdy pastor Miles zaczął mówić. Nie mogłam. Moje stopy były jak wrośnięte w dywan, jakby ta chwila mnie przypieczętowała. Mówił delikatnie, jego głos brzmiał jak cichy, sielski pomruk, który niósł nas przez śluby, chrzty i ciche wspólnotowe czuwania. Ale tym razem słowa, które przeczytał, były moje. Proste, szczere, nieugięte.

Powiedział: „Elaine Porter była żoną Charliego przez ponad czterdzieści lat. Chciała powiedzieć, że żałoba nie zawsze ma najgłośniejszą twarz w pomieszczeniu. Ta miłość, prawdziwa