Siedziałam z tyłu na pogrzebie mojego męża. Jego najlepszy przyjaciel siedział w pierwszym rzędzie i płakał jak wdowa – aż pastor powiedział: „Jego żona, Elaine”.

Hej wszystkim. Dziś wieczorem zaczynamy od czegoś cichego, upiornie cichego. Kobieta stoi z tyłu kościoła, podczas gdy trumna jej męża czeka z przodu. Ławki są wypolerowane. W powietrzu unosi się zapach lilii i środka do czyszczenia drewna, a światło słoneczne odbijające się od witraży maluje salę na pożyczony kolor, ale jej wzrok nie jest skierowany na trumnę. Wpatruje się w kobietę, której nigdy wcześniej nie widziała, płaczącą bardziej niż jakakolwiek wdowa powinna.

Możecie tego nie przeżyć. Zanim więc poczujecie się zbyt komfortowo, poświęćcie chwilę na polubienie filmu i zasubskrybowanie, ale tylko jeśli naprawdę podoba wam się to, co tu robię. I hej, dajcie znać w komentarzach, skąd oglądacie i która godzina w waszym zakątku świata. Chętnie się dowiem. A teraz zgaście światła. Może włączcie wentylator, żeby uzyskać delikatny, biały szum. I zacznijmy dzisiejszą wspólną podróż.