ROZDZIAŁ 2 – MOJA ŻONA WYSŁAŁA MI KWIATY DO PRACY W WALENTYNKI. MÓJ WSPÓŁPRACOWNIK, BYŁY STUDENT MEDYCYNY…

Zarząd

E-mail od Państwowej Izby Lekarskiej trafił do mojej skrzynki odbiorczej o 22:12 w czwartek. Temat był biurokratyczny i banalny: Potwierdzenie otrzymania zapytania . Treść składała się z trzech akapitów o ostrożnej neutralności: Państwa zgłoszenie zostało odebrane; nasz proces obejmuje wstępną ocenę; mogą się Państwo skontaktować w celu uzyskania dodatkowych informacji; nie możemy udzielić Państwu porad w żadnych równoległych sprawach karnych; dziękujemy za troskę o bezpieczeństwo pacjentów.

Przesłałem go na nowy adres e-mail, który założyłem w erze salonów fryzjerskich: konto, na którym nie było śladu życia, które kiedyś prowadziłem. Minutę później nadszedł drugi e-mail – od osoby, której imię i nazwisko zawierało zbyt wiele wielkich liter, a opis stanowiska sugerował biuro z dwoma zamkniętymi drzwiami między nim a holem. Chcielibyśmy umówić się na rozmowę.

Kiedy następnego dnia zadzwonił telefon, kobieta po drugiej stronie miała głos, który mógł poskromić całe stado. Pytała o fakty. Pytała o daty. Pytała o wszystko, co dało się udokumentować. Nie pytała, jak się czuję. Doceniałem to bardziej niż gdybym się tak troskliwie zachowywał.

„Zwrócimy się o współpracę do szpitala, który cię leczył” – powiedziała. „Przestrzegali procedur łańcucha dostaw dla próbek”.

„Tak.”

„Poprosimy również o dokumentację dotyczącą praktyki dr. Halstroma” – powiedziała. „To może zająć trochę czasu. Ludzie z dyplomami i reputacją często uważają, że czas jest ich sprzymierzeńcem”.

„Naprawdę?” zapytałem.

„Tylko do momentu, aż przestanie” – powiedziała. „Wtedy to przycisk do papieru, który przytrzymuje stos rzeczy, których nie chcą zdmuchnąć”.

„Czy chcesz, żebym zeznawał?”

„Jeszcze nie” – powiedziała. „Ale powinieneś się przygotować na możliwość, że „ jeszcze nie” zmieni się w „tak” we wtorek, w którym myślałeś, że będzie o czymś innym”.

Zapisałam to. Wtorek był dla mnie dobrym dniem – wspomnienia z dzieciństwa o nauczycielach, którzy jeszcze nie byli zmęczeni, dobra pizza, tanie popołudnia. Wydawało się sprawiedliwe, że wtorek powinien być również dniem, w którym życie postanawia obrać nową ścieżkę.

Margaret, Rozplątywanie

Zadzwoniła z nieznanego numeru i zostawiła wiadomość głosową, która była tylko westchnieniem.

„Marcus” – powiedziała, a moje imię w jej ustach brzmiało jak duch przekraczający próg, którego nie powinien przekraczać. „Proszę”.

Nie oddzwoniłem.

Dwa dni później napisała z innego numeru: Muszę z tobą porozmawiać. Nie tak jak wcześniej. Proszę.

Położyłem telefon ekranem do dołu na stole i wpatrywałem się w roślinę, która, jak twierdziła Carla, lubiła obojętność. Pochylała się buntowniczo w stronę wąskiego okna. Jeszcze ją okłamie.

Za trzecim razem pojawiła się osobiście – przed zakładem fryzjerskim, o zgrozo, w płaszczu, który kiedyś sprawiał, że wyglądała, jakby grała główną rolę w swoim życiu. Teraz wyglądał jak peleryna.

Zobaczyłem ją przez okno, zanim ona mnie zobaczyła. Mogłem się wycofać na tylne schody. Mogłem stać się człowiekiem, który się ukrywa. Zamiast tego wyszedłem w objęcia zimna, które budzi cię w sposób, w jaki nie budzi cię kawa.

„Nie rób tego” – powiedziała cicho i przez głupią sekundę mój mózg napisał „ odejdź” , chociaż miała na myśli wezwanie policji .

„Dałem ci czas” – powiedziałem. „Tak jak obiecałem”.

Uśmiechnęła się wtedy – mała, zagubiona. „Zawsze robisz to, co mówisz”.

„Próbuję.”

Spojrzała za mną do sklepu, w lustra, w których ludzie odbijają się, niezależnie od tego, czy prosili o powrót, czy nie. „Przyszli do kliniki” – powiedziała. „Nie policjanci. Ludzie z zarządu. Marynarki i notesy. Prosili o rejestry. Prosili o procedury bezpieczeństwa. Pytali, czy w którejś z lodówek wystąpił nietypowy ubytek zapasów. Wie pan, co to znaczy?”

„Znaczy to dokładnie to, co sugeruje nazwa.”

Przełknęła ślinę. „Zawiesili mnie. Do czasu zakończenia śledztwa. Słowa, które smakują jak metal”.

„Czego ode mnie chcesz?” zapytałem.

Jej twarz przybrała ludzką minę, a potem odzyskała normalny wygląd. „Chcę wiedzieć, czy powiedziałeś im wszystko”.

„Jeszcze nie” – powiedziałem. „Mówiłem ci”.

„A ty zamierzasz?”

„Zrobię to, co powstrzyma innych przed staniem tam, gdzie ja stałem” – powiedziałem. „Co powstrzymuje twoją klinikę przed przekonaniem, że to jest… do opanowania”.

Wypuściła powietrze, a chmura, jakiej nigdy wcześniej nie widziałem – od niej. Strach. Wisiał w powietrzu, niczym mały układ pogodowy między nami.

„Czy było warto?” zapytałem.

„Który to?” – zapytała. I oto był – jej dar. Umiejętność przekształcenia pytania w salę luster.

„Każdy z nich” – powiedziałem. „Nowość. Tajemniczość. Arogancja”.

W jej oczach błysnął gniew, że ją zauważono, i żal, że jest widoczna. „Myślisz, że jestem potworem?” – zapytała.

„Nie” – powiedziałem. „Myślę, że potwory łatwiej rozpoznać”.

Staliśmy tam, aż fryzjer podniósł wzrok i uniósł brew, pytając, czy powinien wyjść na zewnątrz i zepsuć nastrój żartem o bakach. Pokręciłem głową. Margaret schowała ręce w rękawy jak dziecko, które zgubiło rękawiczki.

„Kochałam cię” – powiedziała. „Naprawdę.”

„Wierzę ci” – powiedziałem. „To jest najgorsze”.

Skinęła głową, jakbym oddała jej test z oceną pozytywną, co i tak oznaczało, że nie ukończy studiów. Potem odeszła, kobieta w płaszczu, który kiedyś pasował do życia, którego już nie miała.