ROZDZIAŁ 2 – MOJA ŻONA WYSŁAŁA MI KWIATY DO PRACY W WALENTYNKI. MÓJ WSPÓŁPRACOWNIK, BYŁY STUDENT MEDYCYNY…

„Tak” – powiedziałem ostrożnie.

„Dobrze. Pomyślałam sobie…” – Machnęła kieliszkiem wina. „Byłoby miło. Choć raz.”

Wyjątkowo. Jakby mnie już pochowała i składała kondolencje powietrzu.

Nie skonfrontowałem się z nią. Nie wtedy. Podszedłem, pocałowałem ją w czoło i poszedłem do kuchni nalać sobie drinka. Uniosłem szklankę do światła, obserwowałem, jak pokój zmienia barwę w bursztynie i liczyłem niewypowiedziane kłamstwa między nami jak różaniec.

W tym tygodniu stałem się duchem w moich własnych ubraniach. Odpowiadałem na jej pytania, uśmiechałem się, kiedy trzeba, trzymałem ręce przy sobie. Wieczorami słuchałem spuszczania wody z kranu odrobinę za długo, kiedy ona „myła twarz”. Obserwowałem, jak ekran blokady pojawia się na jej telefonie szybciej niż kiedyś. Widziałem, jak szepcze w kuchni po północy, z oczami zwróconymi ku tylnym drzwiom, jakby paranoja stała się współlokatorem.

Prześledziłem jej trasy, kiedy wyjeżdżała na pilates. Sprawdziłem konta. Poprosiłem o kopię faktury od kwiaciarni. Było na niej jej imię i nazwisko, nasz adres i wizytówka. Instrukcje dotyczące dostawy zostały wysłane e-mailem bezpośrednio do recepcji w moim biurze: „Proszę położyć na biurku Marcusa Hale’a do godziny 9:00”.

Toksyna nie była domowym trikiem. Była profesjonalna. Syntetyczna. Droga. Nie można jej było zamówić w jakimś podejrzanym zakątku internetu, nie zostawiając na tyle głębokich śladów, by dało się ją znaleźć.

Odwiedziłem znajomego, który był mi winien przysługę – laboranta z urzędu powiatowego, który kiedyś potrzebował ode mnie nagrania wideo i szybko je otrzymał. Przetarł wacikiem drobną pozostałość na moich skórkach, w zagłębieniach kostek i na brzegu paska zegarka, gdzie musnąłem dłonią bukiet. Zadzwonił następnego dnia z takim tonem, jakiego ludzie używają, gdy wolą nie mieć racji.

„Ktokolwiek to zmieszał” – powiedział – „nie żartował. I wiedział dokładnie, ile nałożyć na płatki, które powoli więdną, żeby masa pozostała na powierzchni bez przebarwień”.

„Ilu ludzi mogłoby to zrobić?” – zapytałem.

Nie odpowiedział. Nie musiał.

Ma na imię Margaret , ale zawsze podpisywała się literą M — na notatkach, karteczkach, na kleju do mojego lunchu, kiedy miała czas na słodkości. Poznaliśmy się na auli uniwersyteckiej, kiedy konserwator nie mógł uruchomić projektora. Rozwiązała problem w dziewięćdziesiąt sekund i przez trzy miesiące żartobliwie zwracała się do mnie „proszę pana”, bo kiedyś przytrzymałem drzwi i powiedziałem „po tobie” z absurdalnym południowym akcentem.

Ona poszła na studia medyczne, bo zawsze wybiera najtrudniejsze rzeczy. Ja poszłam na studia kreatywne, bo musiałam tworzyć rzeczy, które nie krwawią. Przez lata byłyśmy jak układanka, która do siebie pasowała: ja z łagodniejszymi krawędziami, ona z ostrzejszymi, każda z nas wdzięczna za to, co druga dawała. Podobała mi się jej szybkość, a ona moja cierpliwość. Pobraliśmy się w kościele, który pachniał starymi książkami i śniegiem na chodniku, obiecaliśmy sobie, że będzie lepiej albo gorzej i przez dekadę przyklejaliśmy etykiety do dni, jakbyśmy miały wybór w inwentarzu.

Ostatnio było głośniej. Kłótnie o poziom uprzejmej rozmowy przy kolacji, ale z nożami pod obrusem. „Wszystko w porządku” – mówiła, kiedy pytałam o nas. „Wszystko w porządku” – mówiła, kiedy proponowałam terapię. Słowa te były jak Febreze: kwiatowy spray na plamę, która nie chciała zniknąć.

Nie mogła spać od miesięcy – nowa siłownia, nowi znajomi, nowy śmiech w rejestrze, którego nie potrafiłem zmapować. Obwiniałem pozostałości po pandemii, miasto, niekończący się wir zmęczenia późnym kapitalizmem. W łóżku, odwróceni plecami, oddychaliśmy jak obcy współlokatorzy w lepszej pościeli. Ona mówiła, że ​​jest zmęczona; ja mówiłem, że rozumiem. Nie rozumiałem.

Drugiej nocy po szpitalu zasnęła z telefonem leżącym ekranem do góry na stoliku nocnym. Ostatnio to rzadkość. Kiedyś czytała sobie przed snem, świecąc na ekranie. Teraz telefon spał pod poduszką jak talizman. Nowy telefon rozpoznawał odciski palców, a nie twarze. A ja znałem jej ciało lepiej niż ktokolwiek inny, z wyjątkiem – najwyraźniej – osoby, z którą pisała SMS-y o 1:14 w nocy.

Przycisnąłem opuszką jej palca wskazującego do szyby. Telefon posłusznie się otworzył.

Wiadomości były jałowe. Miała drugą aplikację do szyfrowanych rozmów, szary blok udający kalkulator. Nawet ona była skromna – żadnych imion, serduszek, żartów – tylko logistyka. Piątek. Potwierdzenie. Punktualnie o 9. Nie mów o dawce . Nie pisz więcej. W ostatniej wiadomości było nazwisko, które kiedyś rozpoznałem i którego nie widziałem od dekady: Halstrom .

Dr Colin Halstrom — jej przyjaciel ze studiów, ten, który pozostał w medycynie, kiedy ona przerzuciła się na operacje kliniczne, bo długi i wypalenie zawodowe wybieliły jej kości. Był na naszym ślubie. Uniósł kieliszek szampana i podziękował mi za „poślubienie najbystrzejszej osoby, którą kiedykolwiek zdradziłem”. Potem wyjechał do szpitala badawczego w Teksasie i straciliśmy kontakt. A przynajmniej tak mi się wydawało.

Moje tętno nie przyspieszyło. Nie drżałem. Po prostu zrobiło mi się zimno w sposób, który wydawał się niemal litościwy. Ciało wie, kiedy stłumić ogień, żeby nic nie spłonęło bezpowrotnie.

Odłożyłem telefon ekranem do dołu, tak jak ostatnio wolała, i leżałem bezsennie, aż na krawędzi zasłony ukazała się srebrna smuga poranka.

Następnego dnia w pracy przyniosłem Carli kawę i postawiłem ją na jej biurku jak ofiarę.

„Uratowałeś mi życie” – powiedziałem.

Wzruszyła ramionami, jakby zamówiła Ubera. „Zobaczyłam coś, czego nie mogłam odzobaczyć. Połysk. Sposób, w jaki płatki lśniły. Mieliśmy kiedyś wykład na podobny temat. Wtedy, gdy moje życie składało się ze zwłok, a nie z kodów kopiujących”.

„Przepraszam” – powiedziałem. „Że musiałeś to zobaczyć jeszcze raz”.

Spojrzała na mnie i cały sarkazm zniknął z jej oczu. „Przykro mi, że musiałeś to poczuć” – powiedziała.

Nie rozmawialiśmy więcej. Nie musieliśmy. W biurach żal wędruje po płytkach i znajduje ludzi, którzy nie chcą go użyć jako broni.