Rok po zaginięciu syna milioner wieszał plakaty z informacją o zaginięciu, gdy nagle bosonoga dziewczynka wskazała na niego palcem i powiedziała: „Proszę pana, ten chłopak mieszka w moim domu.

Ludzie nazywali mnie „królem inwestycji”.
Moja twarz widniała na okładkach magazynów. Podawałem sobie ręce na konferencjach, uśmiechałem się do samochodów, którymi ledwo jeździłem, i stawałem przed domami, które wyglądały idealnie na zdjęciach, ale nigdy tak naprawdę nie czułem się jak w domu. Na papierze byłem człowiekiem, który miał wszystko.
Ale kiedy zamykałem drzwi sypialni na noc, zostawało tylko jedno: pusta przestrzeń, gdzie powinien być mój syn, Lorenzo.