„Remontujemy pokój dziecięcy dla dziecka” – powiedziała moja siostra, stojąc w moich drzwiach z…

Podpis: Witaj na świecie, Hazel.

Piwny.

Niespodziewanie poczułem ucisk w gardle.

Nie dlatego, że wybaczyłem Emily.

Ponieważ dzieci nie zasługują na bałagan, w którym się rodzą.

Długo wpatrywałem się w to zdjęcie.

Następnie wyciągnęłam śpioszek z szafy i na niego spojrzałam.

Mój wujek Max jest moim bohaterem.

Te słowa sprawiły, że poczułem ból w piersi.

Louis obserwował mnie uważnie. „Idziesz?”

Powoli wypuściłem powietrze.

„Nie wiem” – przyznałem.

Louis skinął głową. „To uczciwe”.

Dwa dni później Emily napisała do mnie SMS-a z nowego numeru.

EMILY: Jest tutaj. Hazel jest tutaj.
EMILY: Wiem, że jesteś wściekła. Wiem, że masz ku temu wszelkie powody.
EMILY: Ale… chcę, żebyś ją poznał.
EMILY: Żadnych pieniędzy. Bez proszenia. Po prostu… poznaj ją.

Wpatrywałem się w teksty, aż mnie oczy piekły.

Następnie wpisałem:

MAX: Spotkam się z nią. Raz. W szpitalu. Sam.
MAX: Jeśli mama i tata są, wychodzę.
MAX: A jeśli jeszcze raz użyjesz Hazel, żeby mnie wpędzić w poczucie winy, to koniec.

Pojawiły się trzy kropki.

Następnie:

EMILY: Dobrze.

Tylko tyle.

Dobra.

Nie ma dyskusji.

Nie ma mowy o „powiększaniu się rodziny”.

Może w końcu dowiedziała się, jak brzmią konsekwencje.

8

W pokoju szpitalnym unosił się zapach środka do dezynfekcji rąk i ciepłych koców.

Emily wyglądała na mniejszą na szpitalnym łóżku, miała włosy niedbale związane do tyłu, a jej oczy były zmęczone w sposób, który nie miał nic wspólnego z dramatem, a wszystko z rzeczywistością.

Hazel była malutka.

Jej twarz skrzywiła się, jakby już czuła się urażona istnieniem.

Gdy wszedłem, oczy Emily napełniły się łzami.

„Hej” – szepnęła.

„Hej” odpowiedziałem.

Zapadła niezręczna cisza, gęsta od wszystkiego, czego nie powiedzieliśmy.

Emily wskazała na krzesło. „Możesz usiąść”.

Usiadłem ostrożnie.

Potem Emily lekko uniosła Hazel, niepewnie, jakby bała się, że odmówię.

„Ona jest… głośna” – powiedziała Emily, a jej głos załamał się, jakby chciała jednocześnie śmiać się i płakać.

„Dobrze” – powiedziałem cicho. „Głośno jest zdrowo”.

Emily mrugnęła do mnie.

Potem powoli wyciągnęła Hazel.

„Chcesz ją przytulić?” zapytała.

Moje ręce się wahały.

Wynosiłem dorosłych mężczyzn z pożarów.

Wciągałem węże po klatkach schodowych.

Rozbierałem samochody na części szczękami życia.

Ale noworodek? Noworodek wydawał się najdelikatniejszą istotą na świecie.

„Nie wiem jak” – przyznałem.

Emily pociągnęła nosem. „Po prostu… podeprzyj jej głowę”.

Tak też zrobiłem.

Hazel była ciepła. Zaskakująco ciepła.

Ważyła prawie nic, a jednak w chwili, gdy wtuliła się w moje ramiona, poczułem, jakby cała moja klatka piersiowa poruszyła się wokół niej.

Otworzyła jedno oko, jakby mnie oceniała.

„Hej” – szepnąłem. „Jestem Max”.

Hazel ziewnęła, jej maleńkie usta rozciągnęły się, po czym zamknęła oczy, jakby uznała, że ​​jestem akceptowalny.

Emily patrzyła na mnie, a łzy spływały jej po policzkach.

„Przepraszam” – wyszeptała.

Ścisnęło mnie w gardle.

„O czym?” – zapytałem, chociaż wiedziałem.

Emily przełknęła ślinę. „O… wszystkim.”

Spojrzałem na Hazel.

Mówiłem cicho.

„Zgodziłeś się pozwolić mi zapłacić trzydzieści cztery tysiące dolarów” – powiedziałem.

Emily wzdrygnęła się.

„Wiem” – wyszeptała. „Wiem. Nie… Nie myślałam o tym w ten sposób. Po prostu myślałam… tak się robi. Płacisz. Załatwiasz sprawę. Zawsze tak robiłaś”.