„Remontujemy pokój dziecięcy dla dziecka” – powiedziała moja siostra, stojąc w moich drzwiach z…

“Max… you know we can’t afford to lose you.”

There it was.

Not we love you.

Not we’re sorry.

Not we were wrong.

We can’t afford to lose you.

I stared at the phone like it was glowing.

“That’s your problem,” I said.

My mom’s breath trembled. “So you’re just done? After everything we did for you?”

I felt my jaw tighten.

“Everything you did for me,” I repeated, “you charged me for.”

Her voice cracked. “That’s not fair—”

“Fair?” I cut in. “You took my room. You tried to buy a nursery with my identity. You tried to make me the villain for saying no.”

I inhaled slowly.

“Don’t call me again,” I said. “If you want to talk, you do it through the officer or through a lawyer.”

Then I hung up.

My hands were steady.

My stomach wasn’t.

Louis set his ramen down and looked at me like he was evaluating a structure.

“You good?” he asked.

I exhaled. “No.”

He nodded once. “But you’re doing it anyway.”

“Yeah,” I said. “I’m doing it anyway.”

4

Two weeks later, Officer Ramirez showed up at the station.

Not in uniform—plain clothes, badge clipped to his belt. He asked for me at the front desk like this wasn’t my worst nightmare made real.

I met him outside near the apparatus bay where the air smelled like diesel and soap and old smoke.

He held a folder.

“We spoke with Northridge,” he said. “They’re cooperating. They provided the signed contract, the email chain, and the device logs on their end.”

My chest tightened. “And?”

“And,” Ramirez said carefully, “the signature is clearly not yours. Also—your email account shows the contract was opened and ‘signed’ from an IP address matching your parents’ home network.”

My throat went dry.

“So what happens now?” I asked.

Ramirez’s eyes stayed steady. “We’re forwarding to the DA. This may become criminal—identity fraud, forgery, attempted theft. But the DA decides charges.”

My stomach dropped even though I’d known, logically, this was the path.

Criminal.

Charges.

My parents.

My sister.

It’s a weird thing, realizing you can run into a burning building without fear, but the thought of your mother in a courthouse makes your knees go soft.

Ramirez watched my face.

“I’m going to say this plainly,” he said. “You didn’t cause this. You didn’t make them do it. They chose it.”

I swallowed.

“Okay,” I said.

He hesitated, then added, “And… your bank? Good call. They prevented actual loss. That matters.”

I nodded, throat tight.

Ramirez handed me a business card. “If they contact you again about money, tell them not to. If they threaten you, call us. Document everything.”

Then he said, “Also—don’t go back over there alone.”

I laughed once, humorless. “They already repainted the room.”

Ramirez didn’t smile. “Still. Don’t.”

When he left, I stood in the bay for a long moment staring at the floor.

The guys around me pretended not to look.

But my captain—Reeves—walked over and stood beside me without asking.

Reeves was the kind of man who’d been through divorce, through death, through things he didn’t talk about.

He glanced at the folder in my hand.

“You okay?” he asked.

I stared straight ahead. “My family committed fraud in my name.”

Reeves nodded like he was hearing weather.

“People can be trash,” he said simply.

Then he added, “Family too.”

I exhaled, shaky.

Reeves looked at me. “You got somewhere safe to sleep?”

“Yeah,” I said. “Apartment near the station.”

“Good,” he said. “Keep it that way.”

Then he walked away like that was the whole conversation.

Like safety was the only point.

5

Emily showed up at my apartment three days later.

Not my mom.

Not my dad.

Emily.

She came alone, which was unusual—Emily never did anything alone. She moved through life with an audience or a buffer.

I saw her through the peephole holding a small gift bag, her face set in that expression she used when she wanted to look sad but still be right.

I didn’t open the door at first.

I stood there, listening to the hallway.

She knocked again.

“Max,” she called softly. “I know you’re in there.”

I swallowed.

Then I opened the door—but I didn’t step back. I didn’t invite her in.

“What do you want?” I asked.

Emily flinched like she hadn’t expected the bluntness.

She held up the bag. “I… I brought you something.”

I stared at the bag.

It had clouds on it.

Of course it did.

“What is it?” I asked.

Emily’s voice went quiet. “A onesie.”

I blinked.

Emily swallowed. “For the baby. It says ‘My Uncle Max is My Hero.’ I thought maybe… if you saw it, you’d—”

I felt something twist in my chest.

Not love.

Not softness.

Anger.

Ponieważ była to manipulacja ubrana w bawełnę.

„Nie przyszedłeś tu, żeby przepraszać” – powiedziałem.

Oczy Emily błysnęły. „ Przepraszam ”.

„Nie” – powiedziałem spokojnie. „Próbujesz kupić przebaczenie za pomocą dziecka”.

Usta Emily się otworzyły. Zamknęły.

Wtedy wybuchła, a jej ton zmienił się niczym przełączenie przełącznika.

„Nie rozumiesz, jakie to straszne” – powiedziała. „Policja dzwoni do taty. Wykonawca grozi pozwami. Mama ciągle płacze. Jestem w ciąży, Max. Nie dam rady”.

Spojrzałem na nią.

„Więc próbowałeś zmusić mnie, żebym się tym zajął” – powiedziałem.

Twarz Emily poczerwieniała. „Po prostu potrzebowaliśmy pomocy”.

„Potrzebowałeś gotówki” – powiedziałem. „To różnica”.

Podeszła bliżej, podnosząc głos. „Jesteś okrutny”.

Nie ruszyłem się.

„Nie” – powiedziałem. „Mówię szczerze”.

Oczy Emily napełniły się łzami – tym razem prawdziwymi, chyba. Ciąża czasami tak działała. A może konsekwencje.

„Zawsze to robisz” – wyszeptała. „Zawsze wychodzisz. Wychodzisz z pokoju, wychodzisz z domu, zostawiasz bałagan dla wszystkich innych”.

Poczułem, jak zaciska mi się szczęka.

„Wychodzę z płonących budynków z ludźmi na plecach” – powiedziałem cicho. „Nie zostawiam bałaganu. Wychodzę z miejsc, kiedy są niebezpieczne”.

Łzy Emily płynęły coraz mocniej.

Wtedy powiedziała coś, co całkowicie rozbiło jej maskę.

„Nie myślałam, że przestaniesz płacić” – wyszeptała.

I tak to się stało.

Prawda.

Nie poczucie winy.

Bez żalu.

Niespodzianka.

Powoli skinąłem głową. „Wiem”.

Emily spojrzała na mnie tak, jakby chciała mnie znienawidzić, ale nie potrafiła tego zrobić.

„Czego chcesz?” zapytała drżącym głosem. „Czego od nas chcesz?”

Spojrzałem jej w oczy.

„Chcę, żebyś przyznał się do tego, co zrobiłeś” – powiedziałem. „Chcę, żebyś przestał traktować mnie jak portfel. Chcę, żebyś nigdy więcej nie używał mojego nazwiska w żadnej sprawie. I chcę, żebyś przestał udawać, że „rodzina” oznacza dostęp”.

Emily szorstko otarła twarz. „I co z tego? Jeśli powiem „przepraszam”, wrócisz?”

„Nie” – powiedziałem.

Jej oczy się rozszerzyły.

„Nie” – powtórzyłam łagodniej, ale stanowczo. „Nie odzyskasz dawnej wersji mnie. Możesz zbudować związek – może. Ale nie będzie on zbudowany na poczuciu winy i spłatach długów”.

Emily patrzyła na śpioszki, jakby ważyły ​​sto funtów.

„A co z dzieckiem?” wyszeptała.

Wypuściłem powietrze, powoli.

„Nie karzę twojego dziecka” – powiedziałem. „Chronię siebie. To nie to samo”.

Niepewnie skinęła głową.

Potem znowu wyciągnęła torbę. „Czy możesz ją po prostu… wziąć? Proszę?”

Spojrzałem na nią, potem na nią.

Wziąłem torbę, ale się nie uśmiechnąłem.

Emily wypuściła powietrze z takim westchnieniem, jakby wstrzymywała je od lat.

Potem szepnęła: „Boję się”.

Skinąłem głową. „Dobrze. Powinieneś. Zrobiłeś coś nielegalnego”.

Emily wzdrygnęła się, jakbym ją uderzył.

Nie zmiękczyłem go.

Bo dorastała w tym samym domu co ja. Doskonale wiedziała, jak pracują nasi rodzice. Po prostu myślała, że ​​zawsze będzie po tej stronie, która na tym skorzysta.