Recepcjonistka hotelowa wyśmiała mężczyznę w znoszonych butach, ale wyjęty przez niego dokument sprawił, że pożałowała każdego słowa.

Śledztwo potoczyło się błyskawicznie. Hartley został skonfrontowany, a kiedy przedstawiono dowody, pękł. Obwiniał wszystkich oprócz siebie, ale nic nie pomogło. Został trwale usunięty. Personel dowiedział się prawdy później – i stało się coś nieoczekiwanego. Nie triumfowali. Poczuli się lżejsi. Wolniejsi. A Marissa? Przeprosiła każdego członka personelu, na którego kiedykolwiek nakrzyczała. I nie w sposób teatralny. Z prawdziwą pokorą. Callahan to zauważył. Goście to zauważyli. Nawet Nathan to zauważył – i cicho powiedział Callahanowi: „Teraz jest inna. Naprawdę”.

W ciągu miesiąca cała atmosfera hotelu uległa zmianie. Goście wystawiali lepsze opinie. Pracownicy częściej się uśmiechali. Rotacja spadła. A ponieważ karma działa w nieoczekiwany sposób, nastąpił kolejny zwrot akcji. Centrala firmy wysłała kogoś, aby ocenił postępy hotelu – kobietę o imieniu Liana, która szła z determinacją i zadawała trudne pytania. Spędziła tydzień na obserwacji. Na koniec spotkała się z Callahanem prywatnie. „Wykonałeś tu niesamowitą pracę” – powiedziała. „Ten hotel był na ścieżce spadkowej. A teraz? To najwyżej oceniany obiekt w regionie”. Callahan uśmiechnął się. „To była praca zespołowa”. „Chcemy, żebyś pełnił większą rolę” – powiedziała. „Wiele obiektów. Stanowisko kierownicze”. Nie spodziewał się tego. Przyjechał tu tylko po to, by zainwestować w jedno miejsce z osobistym kontaktem. Jego ojciec zabierał go do tego hotelu, gdy był dzieckiem. Zatrzymywali się tu w trudnych czasach, w tanich pokojach, na zimowych zniżkach, kiedy hotel nie był jeszcze luksusowy. Jego ojciec zawsze mawiał: „Życzliwość sprawia, że ​​warto do niego wracać”. Te słowa teraz odbiły się echem.

Callahan nie przyjął awansu od razu. Spędził wieczór przechadzając się po korytarzach, obserwując gości cieszących się pobytem i obserwując, jak personel pomaga sobie nawzajem. Kiedy dotarł do holu, zastał Marissę stojącą przy ladzie, ciepło rozmawiającą ze starszą parą. Bez arogancji. Bez napięcia. Tylko szczera troska. Kiedy odeszli, zobaczyła go i uśmiechnęła się. „Panie Callahan” – powiedziała. „A może… po prostu Callahan, prawda?” „Callahan ma się dobrze” – odparł. „Dobrze ci idzie”. Odetchnęła z ulgą, cicho i ze wzruszeniem. „Dziękuję, że dałeś mi drugą szansę”. Skinął głową. „Zasłużyłeś na to”.