Przespałam się z nieznajomą osobą w wieku 62 lat… i następnego ranka prawda mnie głęboko zaszokowała…

Następnego ranka promienie słońca przesączały się przez cienkie zasłony i czule muskały moją twarz. Otworzyłem oczy i odwróciłem się, gotowy powiedzieć „Dzień dobry”, ale krzesło obok mnie było puste. Na poduszce wciąż widniał delikatny ślad, powoli zanikający ślad ciepła.

Na stoliku obok łóżka leżała biała koperta. Moje ręce lekko drżały, gdy ją otwierałem. W środku było zdjęcie – mnie śpiącego, z twarzą wciąż skąpaną w złotym blasku lampy. Pod spodem widniało kilka odręcznych linijek:

Spałeś tak spokojnie. Wczoraj w nocy nic nie zrobiłem – po prostu usiadłem obok ciebie, otuliłem cię kołdrą i patrzyłem, jak śpisz. Pomyślałem, że może miałeś ciężki dzień i chciałem ci po prostu zapewnić spokojną noc.

Wpatrywałam się w te słowa, a serce ściskało mi się boleśnie. Dalej było więcej wersów, napisanych mniejszymi i delikatniejszymi literami:

Muszę ci się jeszcze coś wyznać. Znam cię – nie tylko od wczorajszego wieczoru, ale znacznie dłużej. Lata temu słyszałem, jak mój ojciec opowiadał historie o kobiecie, którą kiedyś kochał i której nigdy nie zapomniał. Kiedy zobaczyłem cię w barze, od razu cię rozpoznałem. Moja matka zmarła dwa lata temu i od tamtej pory ojciec żyje samotnie, w milczeniu, niczym cień dawnego siebie.

Jeśli ty też czujesz się samotny – jeśli w twoim sercu jest jeszcze trochę miejsca na przeszłość – proszę, spotkaj się z nim ponownie. Oboje zasługujecie na odrobinę szczęścia w czasie, który wam pozostał”.
Wiadomość kończyła się imieniem i numerem telefonu.