Pożar spalił całą moją farmę doszczętnie. Nie mając dokąd pójść, poszłam do domu mojej córki. Otworzyła drzwi, spojrzała na moje zakurzone buty, po czym niemal je zamknęła i powiedziała cicho: „Mamo, przepraszam, nie mamy miejsca, żeby cię tu przenocować, a poza tym boję się, że nowy perski dywan się pobrudzi”. Czując się jednocześnie zraniona i kompletnie zagubiona, zadzwoniłam do chłopca, którym kiedyś się opiekowałam, a który teraz jest bogatym biznesmenem. Kiedy jego helikopter wylądował na podwórku, ta chwila cicho odmieniła wszystko.

„Przegląd warunków kredytu hipotecznego” – odpowiedział Marcus. „Wygląda na to, że w historii spłat i oryginalnej dokumentacji wystąpiły… nieprawidłowości”.

Twarz Ethana zmieniła się z bladej na niemal przezroczystą.

„Ale się nie martw” – dodał Marcus, zerkając na zegarek. „Będziesz miał mnóstwo czasu, żeby się tym zająć. Powiedzmy… siedemdziesiąt dwie godziny”.

„Siedemdziesiąt dwie godziny na co?” – zapytała Holly, czując narastającą panikę.

„Żeby zdecydować, czy chcesz zatrzymać ten dom” – powiedział Marcus. „Czy oddać go mnie, zanim dowiem się, co jeszcze ukrywasz”.

Jedynymi dźwiękami, jakie można było usłyszeć, były odległy szum silnika helikoptera i deszcz spływający po dachu.

„Chodźmy, mamo” – powiedział Marcus, obejmując mnie ramieniem.

Gdy szliśmy w stronę helikoptera, usłyszałem za nami załamujący się głos Holly.

„Marcus! Zaczekaj! Możemy o tym porozmawiać!”

Nie odwrócił się. Trzymał mnie pod pachą, osłaniając przed deszczem, jakbym był jedyną osobą w całej okolicy, która się liczyła.

W helikopterze świat pod nami skurczył się. Domy stały się modelami zabawek. Fontanna przed domem Holly wyglądała jak nic więcej niż ozdobna kropka.

„Czy naprawdę jesteś właścicielem ich banku?” – zapytałem, próbując to pojąć.

„Między innymi” – powiedział, zapinając mi pas bezpieczeństwa tak, jak zapinał swój, kiedy był chłopcem, a ja sprawdzałam pas. „Od lat obserwuję tę rodzinę, mamo. Czekam na odpowiedni moment”.

„Na co czekasz?”

Wziął mnie za rękę.

„Aby pokazać ci, ile naprawdę są warci ludzie, którzy cię odrzucili”.

Rezydencja Marcusa nie wyglądała jak dom Holly. Nie krzyczała o uwagę. Ona ją szeptała.

Wysokie sufity, ściany wyłożone książkami, ogromne okna, przez które wpadało światło. Meble eleganckie, ale i przytulne, takie, przy których chciało się usiąść i zostać na dłużej. To było bogactwo, owszem, ale i smak. Ciepło. Dom.

„Witamy w domu” – powiedział, gdy pracownik pomógł mi wyjść na podwórko.

Dał mi suche ubrania, miękką bawełnianą sukienkę, jedwabny szlafrok i zrobił mi filiżankę gorącej herbaty w porcelanowej filiżance tak cienkiej, że aż bałam się ją trzymać.

Siedzieliśmy w jego gabinecie. Na półkach stały nagrody, oprawione wycinki z gazet, jego zdjęcia z konferencji i gal. Ale na samym środku biurka, w srebrnej ramce, stało zdjęcie z dnia adopcji. Dwunastoletni Marcus uśmiechał się nieśmiało, gdy go obejmowałam.

„Nigdy go nie zdejmowałem” – powiedział, kiedy przyłapał mnie na gapieniu się na niego. „To pierwsza rzecz, jaką widzę każdego ranka, kiedy siadam do pracy”.

Usiadł naprzeciwko mnie, nie był już po prostu miliarderem wysiadającym z helikoptera, ale moim synem, z tym samym poważnym wyrazem twarzy, który przybierał, gdy coś bardzo go dręczyło.

„Mamo” – powiedział cicho. „Muszę ci powiedzieć kilka rzeczy o Ethanie i Holly”.

Poczułem ucisk w żołądku.

„Jakiego rodzaju rzeczy?”

Podszedł do szafki na dokumenty, otworzył szufladę i wyciągnął grubą teczkę. Dokumenty. Umowy. Oświadczenia.

„Pięć lat temu zatrudniłem prywatnego detektywa” – powiedział, wracając na krzesło. „Chciałem wiedzieć, jak się masz. Wiedziałem, że nigdy nie skorzystasz z mojej pomocy, jeśli zaoferuję ją bezpośrednio. Dlatego zacząłem pomagać na odległość”.

Spojrzał na mnie łagodnie.

„To ja spłacałem twój kredyt hipoteczny przez trzy lata” – przyznał. „Pokryłem trochę rachunków za leczenie. Kilka rachunków weterynaryjnych. Drobiazgi, których miałem nadzieję, że nie zauważysz zbytnio. Ale w trakcie tego procesu nauczyłem się czegoś… okropnego”.

Otworzył teczkę i rozłożył kilka dokumentów na stoliku kawowym, powoli obracając je tak, aby były naprzeciwko mnie.

„Ethan okradał cię latami, mamo.”

Przez sekundę pokój zdawał się przechylać.

„Jak?” wyszeptałem.

„Czy pamiętasz, jak sześć lat temu musiałeś naprawiać instalację elektryczną w głównej stodole?” – zapytał.

„Tak” – powiedziałem. „Kosztowało prawie dziesięć tysięcy. Prawie mnie to zrujnowało”.

„A pamiętasz, kto polecił tego wykonawcę?”

Uświadomienie sobie tego faktu spadło na mnie jak ciężar.

„Ethan.”

„Dokładnie” – powiedział Marcus. „Nie wiedziałeś, że to on potajemnie był właścicielem tej firmy. Policzyli ci piętnaście tysięcy dolarów za zlecenie, które w rzeczywistości kosztowało sześć. Dodatkowe dziewięć tysięcy poszło prosto do jego kieszeni”.

Przycisnąłem dłoń do ust.

„To nie wszystko” – kontynuował Marcus, a jego głos był napięty. „Pożyczki na ogrodzenie dla bydła. Finansowanie nowej pompy wodnej. Ubezpieczenie gospodarstwa, na którego odnowienie nalegał dla ciebie. W każdą ważną decyzję angażował się sam”.

Stuknął palcem w kolejny plik papierów.

„W sumie, przez ostatnie osiem lat, ukradł ci około stu pięćdziesięciu tysięcy dolarów. Zawyżone rachunki, ukryte prowizje, oszukańcze ubezpieczenie”.

Sto pięćdziesiąt tysięcy dolarów. Dla mnie to równie dobrze mógłby być księżyc.

„Czy dlatego zawsze byłem w tyle?” – zapytałem ledwo słyszalnym głosem. „Czy dlatego nie mogłem zapłacić pełnej kwoty ubezpieczenia? Dlaczego straciłem dom?”

„Tak” – powiedział cicho Marcus. „Nie spowodował pożaru. Ale zadbał o to, żebyś był zbyt bezbronny, żeby go przeżyć”.

Zapadła długa cisza.

„Czy Holly wiedziała?” – zapytałem w końcu, chociaż jakaś część mnie już znała odpowiedź.

Marcus spojrzał mi w oczy.

„Tak” – powiedział. „Oto wyciągi bankowe ze wspólnego konta, które ma z Ethanem. Możesz zobaczyć wpłaty, które pokrywają się z datami, kiedy cię oszukał”.

Przesunął w moją stronę kolejną kartkę papieru. Wpatrywałem się w linijki liczb, które równie dobrze mogłyby być napisane w obcym języku. Potem wskazał na mnie.

„Proszę” – powiedział. „Tego dnia, kiedy zawyżył ci cenę za dach stajni. Osiem tysięcy dolarów za trzy tysiące dolarów za robotę. Tego samego dnia pięć tysięcy wydane na naszyjnik z pereł”.

Naszyjnik, który podziwiałam na szyi Holly na zdjęciu, które zamieściła ze ślubu.

Łzy gniewu i bólu zamazały mi obraz.

„Dlaczego?” wyszeptałam. „Dlaczego mieliby mi to zrobić?”

„Bo myśleli, że nigdy się nie dowiesz” – powiedział Marcus. „Bo myśleli, że jesteś zwykłym rolnikiem, który nie zna się na papierkowej robocie i liczbach. Bo dla nich byłeś wygodny, a nie wartościowy”.

Jego głos znów złagodniał.

„Ale źle obliczyli. Bo miałeś kogoś, kto umiał czytać te liczby. Kogoś, kto nigdy nie przestał o tobie myśleć”.

„Co zamierzasz zrobić?” zapytałem.