Powiedziałam, że nie mogę zająć się wnukami z powodu ważnego spotkania, ale synowa i tak je do mnie wysłała… Nie była zadowolona i powiedziała: „Twoja wygoda jest ważniejsza niż rodzina!”. Potem się rozłączyła. Godzinę później wsadziła moją 8-letnią wnuczkę i 6-letniego wnuka do Ubera i wysłała ich do mnie, myśląc, że będę musiała ich odebrać po przyjeździe. Ale kierowca zawiózł ich pod zły adres…

„Jeszcze nie, kolego” – powiedział David. „Najpierw muszę udowodnić ludziom, którzy podejmują takie decyzje, że potrafię lepiej się tobą zaopiekować”.

Spojrzał na mnie.

„A nawet jeśli tak się stanie” – powiedział do Emmy – „możesz nadal spędzać dużo czasu tutaj, z babcią Helen”.

„Dlaczego?” zapytała Emma wprost.

Gardło Dawida podskoczyło.

„Bo babcia Helen opiekuje się tobą lepiej niż tata i mama. Bo jesteś tu bezpieczna w sposób, w jaki nie byłaś wcześniej”.

To był pierwszy raz, kiedy David przyznał, że codzienne życie Emmy i Jake’a przed kryzysem związanym z opieką było zaburzone.

Poczułem, że moja ocena jego zdolności do rozwoju i zmiany uległa zmianie.

Po wyjściu Davida, który obiecał wrócić w przyszły weekend i dzwonić w każdy wtorek wieczorem, Emma podeszła do mnie z poważnym wyrazem twarzy, jaki przybierała, gdy przetwarzała trudne informacje.

„Babciu Helen” – powiedziała – „myślisz, że tata naprawdę nauczy się lepiej o nas dbać?”

„Myślę, że chce wyzdrowieć” – powiedziałem. „Czy rzeczywiście mu się to uda, zależy od tego, czy będzie gotów podjąć się ciężkiej pracy i zmienić sposób, w jaki podejmuje decyzje dotyczące rodziny”.

„Jaka ciężka praca?”

„Uczę się stawiać siebie i Jake’a na pierwszym miejscu, nawet gdy jest to niewygodne. Uczę się zadawać trudne pytania o zachowanie ludzi, zamiast wierzyć w łatwe wyjaśnienia. Uczę się chronić przed dorosłymi, którzy podejmują decyzje krzywdzące dzieci”.

Emma skinęła głową z powagą osoby, która nauczyła się oceniać wiarygodność dorosłych na podstawie doświadczenia, a nie obietnic.

„Babciu Helen” – powiedziała – „czy mogę cię o coś zapytać?”

„Oczywiście, kochanie.”

„Jeśli tata wyzdrowieje i znów będziemy z nim mieszkać, czy nadal będziesz naszą babcią? Czy nadal będziemy cię widywać na co dzień?”

Pytanie ujawniło najgłębszy lęk Emmy: że stabilizacja jest tymczasowa, że ​​miłość jest warunkowa, że ​​bezpieczeństwo, które znalazła u mnie, zniknie, jeśli zmienią się okoliczności rodzinne.

„Emmo” – powiedziałam – „zawsze będę twoją babcią, niezależnie od tego, gdzie mieszkasz i kto się tobą opiekuje na co dzień. Ty i Jake jesteście teraz częścią mojego serca. To się nie zmienia w zależności od warunków mieszkaniowych”.

“Obietnica?”

„Obiecuję.”

Tego popołudnia, podczas gdy Jake spał, a Emma pracowała nad szkolnym projektem na temat drzew genealogicznych, który ostatnio skomplikował się, zadzwonił mój telefon z wiadomością, której od dawna się obawiałam.

Gabinet doktora Martineza.

„Pani Marshall” – powiedziała pielęgniarka – „Dr Martinez jest bardzo zaniepokojony ciągłymi opóźnieniami w badaniach kardiologicznych. Biorąc pod uwagę historię choroby i objawy w Pani rodzinie, odroczenie badań może zagrażać życiu”.

„Rozumiem pilną potrzebę” – powiedziałem – „ale obecnie opiekuję się wnukami na pełen etat z powodu kryzysu rodzinnego. Trudno mi umawiać wizyty lekarskie, kiedy nie mogę ich zostawić pod opieką nikogo innego”.

„Pani Marshall” – powiedziała łagodnie pielęgniarka – „co stałoby się z opieką nad pani wnukami, gdyby miała pani incydent kardiologiczny? Czy nie lepiej byłoby zająć się potencjalnymi problemami teraz, niż czekać na nagły przypadek?”

Logika była niepodważalna i przerażająca.

Gdyby moje objawy wskazywały na poważną chorobę serca, opóźnienie leczenia mogłoby skutkować nagłą śmiercią sercową, taką jak w przypadku Roberta, pozostawiając Emmę i Jake’a w obliczu kolejnego porzucenia przez osobę dorosłą, od której zaczęli być zależni.

„Czy możemy zaplanować test wysiłkowy na taki termin, kiedy będę mógł zabrać ze sobą dzieci?” – zapytałem. „Mają osiem i sześć lat. W razie potrzeby mogą spokojnie usiąść w poczekalni”.

„Badania wysiłkowe serca nie są odpowiednie dla dzieci” – powiedziała pielęgniarka. „Protokoły ćwiczeń i sprzęt monitorujący mogą być przerażające dla młodych obserwatorów”.

„Co więc sugerujesz?”

Zapadła cisza, podczas której konsultowała się z doktorem Martinezem.

„Dr Martinez powiedział, że może zorganizować specjalistę ds. opieki nad dziećmi, który będzie nadzorował Emmę i Jake’a w oddzielnym pomieszczeniu podczas twoich badań. Czy możesz przyjść w czwartek rano?”

„Tak” – powiedziałem, czując ulgę i strach ściskające mnie w gardle. „Dziękuję”.

Po rozłączeniu się zdałem sobie sprawę, że muszę przygotować Emmę i Jake’a na kolejny kryzys medyczny w wieku dorosłym.

Inna sytuacja, w której ich stabilność może zostać zagrożona przez okoliczności niezależne od nich.

„Emma, ​​Jake” – powiedziałem – „muszę wam o czymś powiedzieć”.

Oboje dzieci spojrzały w górę z natychmiastową czujnością, którą rozwinęły w sobie, gdy reagowały na komunikaty dorosłych dotyczące zmian lub problemów.

„Pamiętasz, jak wspominałem, że muszę iść do kardiologa? W czwartek mam wizytę na badania, żeby upewnić się, że moje serce pracuje prawidłowo. Pójdziesz ze mną, ale zostaniesz w specjalnym pokoju z kimś, kto opiekuje się dziećmi, podczas gdy ja będę robił badania”.

„Jak wtedy, gdy dziadek Robert musiał iść do szpitala kardiologicznego?” – zapytała Emma.

„Podobne testy” – powiedziałem – „ale moje służą tylko do sprawdzenia rzeczy i upewnienia się, że wszystko jest w porządku”.

„A co jeśli nie wszystko będzie w porządku?” zapytał Jake.

„Jeśli pojawi się jakiś problem” – powiedziałem – „lekarze go rozwiążą, dzięki czemu będę mógł się tobą opiekować przez długi, długi czas”.

„Obiecujesz?” zapytała Emma.

Myślałam o obietnicach, których nie mogłam zagwarantować, o problemach z sercem, które nadeszły bez ostrzeżenia, o dzieciach, które doświadczyły już zbyt dużej straty, by znosić kolejne porzucenie.

„Obiecuję, że zrobię wszystko, co zalecą mi lekarze, żebym pozostał zdrowy i wystarczająco silny, by się tobą zaopiekować” – powiedziałem.

Emma nie oczekiwała bezwarunkowej obietnicy.

Ale to było uczciwe zobowiązanie, jakie mogłem podjąć.

W czwartkowy poranek spadł szary, mżący deszcz, który sprawił, że wszystko wydawało się złowieszczo.

Emma prawie nie tknęła śniadania.

Jake oznajmił, że boli go brzuch — rozpoznałam, że jest to oznaka niepokoju objawiającego się objawami fizycznymi.

„Babciu Helen” – powiedziała Emma, ​​gdy przygotowywałam przekąski i rozrywkę do poczekalni – „a co, jeśli kardiolodzy znajdą coś naprawdę złego?”

„Wtedy zajmiemy się tym, co znajdą” – powiedziałem. „I zajmiemy się tym razem”.

„A co jeśli będziesz musiał pojechać do szpitala, tak jak dziadek Robert?”

Uklęknąłem tak, by oczy Emmy sięgały mi do wysokości oczu i wziąłem jej dłonie w swoje.

„Emma, ​​wiem, że się boisz, bo pamiętasz, co się stało z dziadkiem, ale to są inne badania. I nawet jeśli lekarze znajdą jakieś problemy, istnieje wiele sposobów na ich wyleczenie, które pomagają ludziom zachować zdrowie”.

„Czy dziadek Robert miał takie same badania?”

„Dziadek Robert za długo zwlekał z wizytą u lekarza” – powiedziałem łagodnie. „Dlatego właśnie teraz idę – żeby wykryć problemy na wczesnym etapie, kiedy łatwiej je wyleczyć”.

Klinika kardiologiczna mieściła się w budynku medycznym, w którym unosił się zapach środków dezynfekujących i rozświetlały świetlówki, przez co wszyscy pacjenci wyglądali na bladych i zmartwionych.

Emma i Jake nie odrywali się ode mnie, gdy się rejestrowaliśmy. Ich oczy były szeroko otwarte, gdy przyglądali się sprzętowi medycznemu i innym pacjentom, którzy wyglądali na zmęczonych i starszych, niż ja się czułam.

„Pani Marshall” – powiedziała radośnie młoda kobieta – „jestem Jennifer, specjalistką od spraw dzieci. Emma i Jake, czy zechcielibyście zobaczyć nasz specjalny pokój dla dzieci, których dorośli przechodzą badania?”

Zaprowadziła nas do jasnego pokoju wypełnionego książkami, grami i telewizorem, na którym wyświetlano filmy odpowiednie dla naszego wieku.

„Możesz oglądać filmy, grać w gry albo czytać książki, podczas gdy twoja babcia ma badania” – wyjaśniła Jennifer. „A jeśli się martwisz albo czegoś potrzebujesz, daj mi znać, a my ją odwiedzimy”.

„Jak długo będą trwały testy?” zapytała Emma.

„Około kilku godzin” – powiedziała Jennifer. „To czas na cały film i może trochę kolorowania później”.

Przytuliłam oboje dzieci na pożegnanie, zauważając, jak mocny był uścisk Jake’a i jak oczy Emmy błyszczały od powstrzymywanych łez.

„Wrócę” – powiedziałem. „Jennifer dobrze się tobą zaopiekuje”.

Test wytrzymałościowy był dokładnie tak wyczerpujący, jak się spodziewałem.

Chodzenie na bieżni i jednoczesne podłączenie do sprzętu monitorującego, który śledził reakcję mojego serca na wzrastający poziom wysiłku.

Doktor Martinez obserwował odczyty z uwagą osoby, która szuka konkretnych wzorców mogących wskazywać na poważne problemy.

„Pani Marshall” – powiedział – „widzę pewne nieregularności w pani rytmie podczas szczytowego stresu. Będziemy musieli wykonać echokardiogram, aby uzyskać lepszy obraz budowy i pracy pani serca”.

„Czy to poważne?”

„To na tyle niepokojące, że chcę uzyskać więcej informacji, zanim zalecę leczenie. Dobra wiadomość jest taka, że ​​jesteś tu teraz i przechodzisz diagnostykę, zamiast czekać, aż objawy się pogorszą”.

Badanie echokardiograficzne polegało na tym, że leżałam nieruchomo, podczas gdy technik przesuwał głowicę ultrasonograficzną po mojej klatce piersiowej, tworząc obrazy mojego serca w czasie rzeczywistym.

Patrzyłam na monitor, próbując zinterpretować czarno-białe wzory, które mogłyby zadecydować o tym, czy będę mogła dalej opiekować się Emmą i Jakiem bez interwencji medycznej.

Kiedy skończył, technik uśmiechnął się do mnie delikatnie i uspokajająco.

„Dr Martinez chciałby z panem porozmawiać o wynikach.”

W jego gabinecie znajdowały się dyplomy medyczne i podręczniki do kardiologii, które powinny mnie uspokajać, ale zamiast tego przypominały mi o wszystkich niebezpieczeństwach, jakie mogą wystąpić w ludzkim sercu.

„Pani Marshall” – powiedział dr Martinez – „badania wykazują niedomykalność zastawki mitralnej. Zasadniczo jedna z zastawek serca nie zamyka się prawidłowo, co powoduje nieregularny rytm serca i niektóre objawy, których pani doświadcza”.

„Czy to da się leczyć?”

„Bardzo uleczalne” – powiedział. „Ale będzie wymagało monitorowania i prawdopodobnie leczenia farmakologicznego. Dobra wiadomość jest taka, że ​​wykryliśmy to wcześnie i przy odpowiednim leczeniu powinna Pani móc normalnie funkcjonować, w tym opiekować się wnukami”.

Poczułem tak wielką ulgę, że poczułem zawroty głowy.

„Więc nie potrzebuję operacji?”

„Nie na tym etapie. Zaczniemy od leków, które przywrócą rytm serca i zmniejszą obciążenie chorej zastawki. Będziesz potrzebować regularnych wizyt kontrolnych w celu monitorowania stanu.”

Pochylił się do przodu.

„Pani Marshall, to jest całkiem do opanowania. Ale musi pani unikać skrajnego stresu fizycznego, zapewnić sobie odpowiednią ilość odpoczynku, regularnie przyjmować leki i umawiać się na wszystkie wizyty kontrolne”.

Następnie zadał pytanie, które trafiło w sedno.