Podczas śniadania moja niczego niepodejrzewająca 4-letnia córka przypadkowo usiadła przy stole mojego kuzyna i zaczęła…

„Większość sprawców przemocy tak robi” – powiedziała. „Ale mamy dowody medyczne, oświadczenia personelu szpitala i twoje zeznania. To zazwyczaj wystarcza”. Dała mi swoją wizytówkę i poprosiła, żebym do niej zadzwonił, gdyby coś się jeszcze wydarzyło.

We wtorek rano Emma w końcu się obudziła. Była zdezorientowana i odczuwała ból, pomimo leków. Poprosiła o wodę, a potem zapytała, dlaczego wszystko ją boli. Musiałem jej wyjaśnić jak najprościej, co się stało. Zaczęła płakać, co nasiliło pieczenie i ból, sprawiając, że płakała jeszcze mocniej.

Dr Chen odwiedził Emmę podczas popołudniowego obchodu i poinformował, że stan Emmy poprawia się. Zakażenie zdawało się dobrze reagować na leczenie. Emma będzie musiała pozostać pod obserwacją przez co najmniej kolejny tydzień, zanim będzie można rozpocząć wstępne leczenie rany.

Około czwartej poszedłem do szpitalnej stołówki na kawę i kanapkę. Żyłem z automatów i wszystkiego, co dawały mi pielęgniarki. Byłem tam tylko jakieś dwadzieścia minut. Kiedy wróciłem, zobaczyłem dwie pielęgniarki wbiegające do pokoju Emmy. Jedna sprawdzała monitory, druga sprawdzała jej kroplówkę.

Czytałam je z trudem, a serce waliło mi jak młotem.

„Włączył się jej alarm” – powiedziała pielęgniarka, a w jej głosie słychać było zmieszanie i zaniepokojenie. „Centrum monitoringu straciło sygnał jakieś dziesięć minut temu”.

„Rozglądałem się po tym piętrze” – dodał drugi. „Widziałem kobietę wychodzącą z tego pokoju około 15:55. Założyłem, że to upoważniony członek rodziny”.

„Nikomu nie wolno wchodzić” – powiedziałem podnosząc głos. „Wszystkim zabroniłem wstępu”.

Sprawdzili rejestr gości na komputerze. Około 15:50 ktoś wszedł i przedstawił się personelowi jako „Ciocia Vanessa”. Powiedziała, że ​​zadzwoniłam, żeby poprosić o pozwolenie na krótką wizytę, kiedy jadłam coś do jedzenia. Recepcjonistka, która dopiero zaczynała pracę i nie była świadoma ograniczeń, wyraziła na to zgodę.

„Wyraźnie zabroniłem jej wstępu na to piętro” – powiedziałem, zaciskając pięści. „To ona w ogóle przyprowadziła tu Emmę”.

Pielęgniarka zbladła. „Bardzo mi przykro. Incydent w systemie nie został prawidłowo zgłoszony. To poważne naruszenie bezpieczeństwa”.

Pobiegłam korytarzem i zobaczyłam Vanessę przy windach. Odwróciła się do mnie z lekkim, zadowolonym uśmiechem, zanim drzwi się zamknęły.

Pobiegłam z powrotem do pokoju Emmy, gdzie pojawiła się dr Chen. Sprawdzała parametry życiowe Emmy i cały sprzęt. Tętno Emmy było nieregularne. Monitor pokazywał zatrzymanie akcji serca przez około czterdzieści trzy sekundy, zanim pielęgniarki zauważyły ​​to podczas obchodu.

„To nie ma sensu” – mruknęła dr Chen. „Nie ma powodu medycznego. Jej stan był stabilny”. Opowiedziałam jej o Vanessie, oparzeniach, o wszystkim. Twarz dr Chen się ściągnęła. Natychmiast zadzwoniła do ochrony szpitala.

Wujek Howard pojawił się w drzwiach. „Co się dzieje?”

„Ktoś próbował zabić moją córkę” – powiedziałem drżącym głosem.

Spojrzał na Emmę, na lekarzy, którzy się nią opiekowali, i wzruszył ramionami. „Chyba niektóre dzieci po prostu nie są skazane na przeżycie”.

Coś we mnie pękło. Rzuciłem się w jego stronę, ale doktor Chen złapał mnie za ramię.

„Niech ochrona się tym zajmie” – powiedziała stanowczo.

Przybyła ochrona szpitala i wyprowadziła Howarda. Dr Chen zgłosił incydent kierownictwu szpitala i natychmiast wezwał detektywa Harrisa. Ten przybył czterdzieści minut później.

„Natychmiast przejrzymy nagrania z monitoringu” – powiedział poważnie detektyw Harris. „Jeśli twoja siostra zrobiła to, co opisujesz, może zostać oskarżona o usiłowanie zabójstwa”.

Stan Emmy ustabilizował się w ciągu następnych godzin, ale dr Chen zalecił jej przeniesienie na inne piętro, gdzie obowiązują bardziej rygorystyczne protokoły bezpieczeństwa. Zaprowadzono nas do prywatnego pokoju na oddziale intensywnej terapii dziecięcej, gdzie wstęp dla odwiedzających był możliwy tylko po okazaniu identyfikatora i dokumentu tożsamości ze zdjęciem.