Pobiegłam do szpitala, żeby odwiedzić mojego syna na oddziale intensywnej terapii, ale tuż przed drzwiami pielęgniarka nagle złapała mnie za rękę i szepnęła: „Schowaj się i nie mów ani słowa, zaufaj mi”. Kilka minut później to, co usłyszałam i zobaczyłam przez szparę w drzwiach, uświadomiło mi, dlaczego niemal straciłam moje dziecko na zawsze.

Ale to nie była Scarlet.

To była Leticia, pchająca wózek z lekami. Skinęła mi niemal niezauważalnie głową. Były wieści.

„Pani Doris” – powiedziała profesjonalnym głosem, perfekcyjnie odgrywając swoją rolę. „Czy mogłaby pani pójść ze mną na chwilę? Doktor Stevens chce z panią porozmawiać o stanie pani syna. To zajmie tylko kilka minut”.

Skinęłam głową i poszłam za nią z pokoju, idąc korytarzem do małego, pustego gabinetu. Gdy tylko zamknęła drzwi, jej wyraz twarzy całkowicie się zmienił. Nie była już miłą, profesjonalną pielęgniarką. Stała się wojowniczką z kluczową informacją.

„Znaleźliśmy to” – powiedziała bez wstępu. „Dr Stevens przeanalizował worek z kroplówką i wykrył ślady warfaryny. To bardzo silny antykoagulant. W kontrolowanych dawkach jest stosowany w medycynie, ale w ilościach, które znaleźliśmy, ma wywoływać krwotok wewnętrzny”.

Pokój wirował wokół mnie. Warfaryna, antykoagulant, krwotok wewnętrzny.

Mój syn powoli wykrwawiał się na śmierć, a nikt do tej pory tego nie widział.

„Nie przepisano mu tego leku” – kontynuowała Leticia napiętym głosem. „Ktoś dodał to do kroplówki po jej przygotowaniu. I to nie wszystko. Sprawdziliśmy nagrania z kamer monitoringu z ostatnich 24 godzin. Są trzy momenty, kiedy Scarlet wchodzi sama do pokoju, gdy w pobliżu nie ma pielęgniarki. W dwóch z tych przypadków wyraźnie widać, jak manipuluje kroplówką. Mamy naoczny dowód”.

Moje serce waliło tak mocno, że słyszałem je w uszach.

Mieliśmy dowód. Prawdziwy dowód. Nie tylko nagranie audio, ale także dowody rzeczowe i wideo.

„Zadzwoniłeś już na policję?” – zapytałam zduszonym głosem.