Po trzech latach potajemnego płacenia za dom mojej córki powiedziała mi: „Podpisz albo zniknij z naszego życia” — więc wykonałem jeden telefon, który zmienił wszystko.

Przyjaciele Emmy szeptali o tym. Niektórzy nazywali Michaela okrutnym; inni twierdzili, że Emma zbyt długo go wykorzystywała. Prawda leżała gdzieś pośrodku, ale percepcja raniła głębiej niż fakty. Duma Emmy, niegdyś niezachwiana, zaczęła się kruszyć.

Tymczasem Michael dźwigał ciężar inaczej. Jego noce były długie, przepełnione żalem. Nie chciał, żeby wnuk dorastał, widząc podziały w rodzinie. Wiedział jednak, że przyzwolenie na zachowanie Emmy tylko pogłębiłoby rozłam. Po raz pierwszy od lat poczuł, że broni samego siebie.

Batalia sądowa ujawniła rzeczy, których Emma się nie spodziewała. Dokumenty sądowe obnażyły ​​jej problemy finansowe, ukryte długi i bezmyślne wydatki, które ukrywała pod płaszczykiem „konieczności”. Michael dostrzegł prawdę, której starał się uniknąć: Emma nie była po prostu niewdzięczna – popadała w spiralę zadłużenia.

W grudniu mediacja została wymuszona. Oboje siedzieli w sterylnej sali konferencyjnej, naprzeciwko siebie, przy wypolerowanym dębowym stole. Michael wyglądał starzej, na jego twarzy malowały się zmarszczki wyczerpania. Emma unikała jego wzroku. Mediator poprosił ich, aby określili, czego naprawdę chcą.

Głos Michaela był spokojny. „Chcę sprawiedliwości. Chcę uznania za to, co dałem, i chcę, żeby granice były szanowane”.

Emma zawahała się, jej duma walczyła z rzeczywistością. W końcu opadła. „Nie chcę stracić domu mojego syna” – wyszeptała.