Po śmierci mojego dziadka moi chciwi rodzice pozwali mnie o spadek, ale kiedy sędzia mnie spotkał…

Dziennik

Kiedy miałem szesnaście lat, znów zobaczyłem moich rodziców.

Nie osobiście.

W telewizji.

Siedziałem w gabinecie, przełączając kanały, gdy nagle moją uwagę przykuł znajomy zarys szczęki. Mój kciuk zamarł na pilocie.

Na ekranie moi rodzice szli ramię w ramię po czerwonym dywanie. Victoria odrzuciła lśniące włosy i zaśmiała się z czegoś, co powiedział reporter. Charles wyglądał szykownie i lekko znudzony, dokładnie tak, jak zawsze wyglądał na spontanicznych zdjęciach.

Na dole napis głosił: „Charles i Victoria Witmore rozpoczynają nowy reality show: ‘Second Chances’”.

Wpatrywałem się.

Tam byli oni, moi dawcy genetyki, mówiący do mikrofonów o odkupieniu i odbudowie zerwanych relacji.

Wyglądali promiennie.

Wyglądały na całe.

Wyglądali, jakby w ogóle za mną nie tęsknili.

Zacisnąłem palce na pilocie, aż zbielały mi kostki.

„Możesz to zmienić” – powiedział cicho dziadek, stojąc w drzwiach.

Nie słyszałem, jak wszedł.

Podążył za moim wzrokiem w stronę telewizora.

„Tęsknisz za nimi?” zapytał.

Czy ja?

Pewnego razu fantazjowałem o tym, jak wjeżdżają na podjazd, ich samochód — może nie ten sam srebrny kabriolet, ale coś podobnego — wjeżdża pod górę, moja matka wysiada ze łzami w oczach, a mój ojciec mnie podnosi i przeprasza.

Mając szesnaście lat, patrzyłam, jak pozują do kamer i rozmawiają o „drugiej szansie”, jakby to oni wymyślili tę koncepcję… jakiekolwiek resztkowe pragnienie, które miałam, prysło.

„Już nie” – powiedziałem.

Dziadek powoli skinął głową.

„Dobrze” – powiedział. „Tęsknota za tymi, którzy odeszli, jest jak patrzenie na zamknięte drzwi. Będziesz tęsknić za tymi, które wciąż są otwarte”.

Tej nocy wręczył mi mały, zniszczony skórzany notes. Okładka była porysowana od lat. Strony w środku były puste.

„Za twoją prawdę” – powiedział, wciskając mi ją w dłonie. „Pewnego dnia świat spróbuje ci powiedzieć, w co masz wierzyć. Zapisz to, co wiesz. Nie pozwól, żeby to zmienili za ciebie”.

Wtedy nie zdawałem sobie sprawy, jak ważny stanie się ten dziennik.

Jak słowa, które oboje w nim zapisaliśmy, pewnego dnia staną między mną a ludźmi, którzy będą próbowali mnie wymazać.