Pewna rodzina skrytykowała moją obsługę i opuściła restaurację nie płacąc rachunku w wysokości 850 dolarów – wykorzystałem tę sytuację na swoją korzyść

Thompsonowie pospiesznie wyszli. Gdy tylko drzwi zamknęły się za nimi, w pomieszczeniu wybuchły brawa. Stałem tam oszołomiony. Choć może to zabrzmieć dziwnie, nie byłem typem osoby, która lubi tego typu dramaty.

Restauracja tętniła życiem przez resztę dnia. Pod koniec mojej zmiany byłem wyczerpany.
Zmęczona kelnerka w pustej restauracji | Źródło: Midjourney

Zmęczona kelnerka w pustej restauracji | Źródło: Midjourney

Tego wieczoru pan Caruso wezwał mnie do swojego biura. „Erica” – powiedział, gestem pokazując mi, żebym usiadła – „widziałem, jak sobie z tym wszystkim poradziłaś i jestem pod wrażeniem. Wykazałaś się cierpliwością, wdziękiem pod presją i profesjonalizmem, który trudno znaleźć”.

„Dziękuję” – powiedziałam, wciąż trochę podekscytowana.

„Myślę, że nadszedł czas, żeby to wszystko sformalizować” – kontynuował. „Chciałbym awansować cię na stanowisko asystenta menedżera. To wiąże się z podwyżką, lepszymi godzinami pracy i oczywiście większą odpowiedzialnością. Co ty na to?”
Kierownik restauracji w biurze | Źródło: Midjourney

Kierownik restauracji w biurze | Źródło: Midjourney

Patrzyłam na niego szeroko otwartymi oczami. „Mówisz poważnie?”

„Jak zawał serca” – odpowiedział, uśmiechając się. „Zasłużyłaś na to, nawet przed Thompsonami”.

„Wow!” – powiedziałam, czując, jak moje zmęczenie ustępuje. „Dziękuję!”

Rozmawialiśmy o pensji i niektórych moich nowych obowiązkach. Później pan Caruso powiedział mi, żebym poszła do domu. Wrócimy do tej dyskusji następnego dnia.

Kelnerka siedząca w biurze w restauracji | Źródło: Midjourney

Kelnerka siedząca w biurze w restauracji | Źródło: Midjourney

Ale gdy wychodziłam z jego biura, nie mogłam pozbyć się uporczywego uczucia, że ​​powinniśmy byli załatwić sprawę inaczej.

„Panie Caruso” – powiedziałam, odwracając się – „uważa pan, że powinniśmy byli natychmiast wezwać policję? Przecież zjedli kolację i uciekli”.

Uśmiechnął się i odchylił na krześle. „Sprawiedliwości stało się zadość, Erica. Spójrz na wsparcie, jakie otrzymaliśmy. To wszystko, co się liczy. Niektórzy goście uchodzą z tym na sucho, a restauracja nigdy nie widzi tych pieniędzy. Zamiast tego pomogłaś nam zarobić więcej”.
„Uśmiechnięty kierownik restauracji w biurze | Źródło: Midjourney

Skinęłam głową, pozwalając, by jego słowa dotarły do ​​mnie.wchłonąć energię. Może miał rację. Restauracja zamieniła złą sytuację w triumf, a dobrzy wygrali.