Pewna rodzina skrytykowała moją obsługę i opuściła restaurację nie płacąc rachunku w wysokości 850 dolarów – wykorzystałem tę sytuację na swoją korzyść

Kiedy rodzina nie zapłaciła rachunku w restauracji w wysokości 850 dolarów, byłem załamany. Ale dzięki sprytnemu planowi mojego dyrektora i niespodziewanemu sojusznikowi odwróciliśmy sytuację w sposób, którego się nie spodziewali.

Jeśli kiedykolwiek pracowałeś w restauracji, prawdopodobnie miałeś trudnych klientów. Ale ta rodzina była w zupełnie innej kategorii.

Wszystko zaczęło się w to, co uważałem za normalny piątkowy wieczór.

Kelnerka w restauracji | Źródło: Midjourney

Kelnerka w restauracji | Źródło: Midjourney

Restauracja była zatłoczona, a ja już żonglowałem trzema stolikami, kiedy weszli: pan Thompson, głośny, szeroki w ramionach mężczyzna, który emanował arogancją, jego żona w kwiecistej sukience, która wydawała się droższa niż mój samochód, i ich dwójka nastoletnich dzieci, które ani razu nie oderwały wzroku od telefonów.

Gdy tylko weszli, krzyknął: „Chcemy najlepszego stolika przy oknie. Upewnijcie się, że jest cicho. I przynieście nam dodatkowe poduszki. Moja żona zasługuje na to, żeby wygodnie siedzieć na tych okropnych krzesłach”.

Wściekły klient w stroju wieczorowym w restauracji | Źródło: Midjourney

Wściekły klient w stroju wieczorowym w restauracji | Źródło: Midjourney

Zawahałem się i spojrzałem na listę rezerwacji. Stolik przy oknie został właśnie posprzątany dla następnych gości.

„Oczywiście” — powiedziałem z wymuszonym uśmiechem, już szykując się do poruszenia nieba i ziemi, aby ich powitać. Po przeciągnięciu poduszek i przestawieniu rzeczy zaprowadziłem ich na ich miejsca, mając nadzieję, że będzie najgorzej.

Tak… Nie.

Inne skargi zaczęły się jeszcze przed otwarciem menu.

Thompson prychnął głośno. „Czemu tu jest tak ciemno? Chcesz, żebyśmy używali latarek, żeby zobaczyć nasze jedzenie?” Wściekła kobieta patrzy na menu restauracji | Źródło: Midjourney

Wściekła kobieta patrzy na menu restauracji | Źródło: Midjourney

Włączyłam małą lampkę przy jej stoliku i powiedziałam: „Czy to pomoże? Nasza atmosfera jest nastawiona na…”

Przerwała mi. „Atmosfera? Nie bądź śmieszny. Upewnij się tylko, że mój kieliszek jest nieskazitelny. Nie chcę żadnych śladów czyjejś szminki”.

Ugryzłam się w język i przyniosłam mu drinka, podczas gdy pan Thompson narzekał, że menu jest zbyt ograniczone. „Jaki lokal nie oferuje zupy z homara w piątkowy wieczór?” zapytał, gapiąc się na mnie.

„Nigdy nie serwowaliśmy tu zupy z homara, proszę pana” — wyjaśniłam spokojnym głosem. „Ale mamy świetną zupę z małży”. »
Kelnerka o spokojnej twarzy pisze w notatniku | Źródło: Midjourney

Kelnerka o spokojnej twarzy pisze w notatniku | Źródło: Midjourney

Gestem kazał mi wyjść. „Zapomnij o tym. Po prostu przynieś nam trochę chleba i upewnij się, że jest ciepły!”

Pobiegłam do kuchni, modląc się, żeby posiłek był w porządku. Ale znowu… nie.

Rodzina pstrykała na mnie palcami, jakbym była psem, żądając takich rzeczy, jak dolewanie wody, zanim ich szklanki były nawet w połowie puste.

„Czy to jest to, co uważa się za obsługę w dzisiejszych czasach?” – wykrzyknął kiedyś pan Thompson, odsyłając zamówiony stek, ponieważ był „przegotowany”.
Talerz steka w restauracji | Źródło: Midjourney

Pani Thompson, nie chcąc być gorsza, rzuciła we mnie zupą, twierdząc, że jest zbyt słona.

Kiedy podano deser, powstrzymałam łzy. Kiedy talerze zostały zabrane, w końcu mogłam odetchnąć i pomyślałam, że to już koniec. Ale kiedy wróciłam, żeby posprzątać ze stołu z rachunkiem w ręku, mój żołądek podskoczył.

👇 Aby kontynuować czytanie, przewiń w dół i kliknij Kontynuuj 👇